Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2015/15277 · K. 2017/17289

9. Hukuk Dairesi         2015/15277 E.  ,  2017/17289 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı; alışveriş merkezi müdürü olarak 03.08.2009 – 13.08.2010 tarihleri arasında çalıştığı davalı işyerinde çalıştığını, fazla mesai yaptığını ancak ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek; fazla mesai alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı; 03.08.2009-13.08.2010 tarihleri arasında Alışveriş Merkezi Müdürü olarak görev yapan davacının, görevi gereği, sevk ve idaresinden sorumlu olduğu alışveriş merkezinin en üst düzeydeki yetkilisi olarak çalıştığını, davacının çalıştığı alışveriş merkezinde ona talimat verebilecek bir şirket ortağı veya yöneticisinin olmadığını, kendi çalışma saatlerini serbest olarak ayarlamasıyla fazla mesai ücreti talep etme hakkı olamayacağı, net 3.750,00 TL. ücretle çalışan davacının ücret bordrolarını itirazı kayıtsız kabul etmesiyle de fazla mesai ücret alacağı olamayacağını savunarak davanın reddini talep etmiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. E) Gerekçe: Davalı işverenin merkezinin İstanbul’da olduğu, davacının çalıştığı yerin ise Nevşehir’de olduğu, davacının davalı şirketin işlettiği ...’deki alışveriş merkezinin tümünden sorumlu müdür olduğu hususu, uyuşmazlık dışıdır. Nevşehir’deki alışveriş merkezinin müdürü olduğu anlaşılan davacı ile aynı yerde birlikte çalıştığı üst amiri bulunmamaktadır. Ayrıca dosyada yer alan “Personel Yönetmeliği” başlıklı yönergenin de kişiye özel olmadığının, genel bir yönetmelik olduğunun ve davacının imzalamadığının anlaşılması karşısında davacının kendi mesaisini kendisi belirleyen üst düzey yönetici olduğu kabul edilerek fazla mesai talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır. F) SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.