Yargıtay 12. Ceza Dairesi · E. 2015/16474 · K. 2017/1179

12. Ceza Dairesi         2015/16474 E.  ,  2017/1179 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle Yaralama Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1-2, 50/1-a, 52/2-3-4. maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın yokluğunda verilen 15/05/2014 tarihli kararın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/1. maddesi uyarınca 28.03.2014 tarihli duruşmada beyanı alınırken bildirdiği en son adresine değil, mernis adresine gerekçeli kararın tebliğe çıkarılması üzerine, 23/06/2014 tarihinde "gösterilen adreste muhatapla daimi birlikte oturan ... ..." isimli kişiye tebliğ edildiği, daha sonra aynı adrese mahkemece aynı gerekçeli kararın tekrar tebliğe çıkarıldığı ve "gösterilen adreste muhatapla daimi birlikte oturan ... ..." isimli kişiye 18.12.2014 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 22.12.2014 tarihinde kararı temyiz ettiği anlaşılmakla, bu sebeple sanığın temyizinin öğrenme üzerine yasal süresinde yapıldığı kabul edilerek yapılan incelemede; Olay tarihinde sanığın gece vakti, aydınlatmanın bulunmadığı meskun mahal dışındaki tek yönlü iki şeritli, 7 mt genişliğindeki yolda sevk ve idaresindeki aracı ile seyir halinde iken, aracın yolda arızalanması sebebiyle hiçbir önlem almadan aracı park ettiği, katılan ... ... ... sevk ve idaresindeki araç ile tek platformlu karayolunun sağ şeridini takiben seyir halinde iken, olay mahalline geldiğinde yolun sağ tarafına park edilmiş araca arkadan çarptığı ve kaza neticesinde üç kişinin yaralandığı olayda; sanığın aracını yolun sağ tarafına varlığını ve hareket halinde olmadığını akan trafiğin görebilecek şekilde gerekli ve yeterli hiçbir tedbir almadan park etmiş, önlemsiz vaziyette park ettiği araçların geceleyin yeterli mesafede fark edilmemesine bağlı olarak meydana gelen kazaya sebebiyet vermiş olmakla; dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareketiyle olayda asli derecede kusurlu olduğu kazada bilinçli taksir koşullarının bulunduğunun ve sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın beraat etmesi gerektiğine, kararın haksız ve mesnetsiz olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 17.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.