Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2015/18751 · K. 2018/10834

9. Hukuk Dairesi         2015/18751 E.  ,  2018/10834 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ DAVA TÜRÜ : ALACAK Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: YARGITAY KARARI A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, davacının davalı iş veren nezdinde 01/03/1994 ile 01/09/2009 tarihleri arasında ocak sorumlusu ustabaşı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem, ihbar, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, davanın zaman aşımına uğradığını, davacının mevsimlik ve taşeron işçi olarak çalıştığını, ücretinin sabit olmadığını, taşeron usulü kendi ekibi ile kendisi tarafından belirlenen zamanlarda çalışarak yaptığı iş tutarı kadar ücret aldıklarını, bu nedenle fazla mesainin söz konusu olamayacağını, davacının işi kendisinin bıraktığını savunarak davanın reddini istemiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdinin davacının çalıştığı ocağın rezervinin bitmesi nedeniyle sonlandırıldığı, davacının mesai saatlerini kendi insiyatifiyle belirlediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı davalı vekili temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Davacı dava dilekçesinde açıkça; kış aylarında 15-20 gün çalıştıkları maden ocağının kapandığını ve bu sürede işçilerin ücretsiz izne çıkartıldıklarını beyan etmiş olup bu açıklama karşısında davacının çalışmasının kesintisiz olduğunun kabulü yerinde değildir. Davacının her yıl kış aylarında 20 gün ücretsiz izne çıktığı kabul edilerek bu süre kıdeme esas sürenin tespitinde dışlanmalı ve tüm hesaplamalar buna göre yeniden yapılmalıdır. Hizmet süresinin yazılı şekilde kesintisiz kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir. F) Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.