Yargıtay 8. Hukuk Dairesi · E. 2015/20389 · K. 2018/11548

8. Hukuk Dairesi         2015/20389 E.  ,  2018/11548 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi DAVA TÜRÜ : İstihkak Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü. K A R A R Davacı alacaklı vekili, ... 21. İcra Müdürlüğü'nün 2015/5223 Esas sayılı dosyasında haczedilen malların borçluya ait olduğunu, iş yerindeki ürünlerin muvazaalı olarak istihkak iddiasında bulunana devredildiğini iddia ederek davanın kabulü ile 3. kişinin istihkak iddiasının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı 3. kişi vekili, müvekkili ile borçlu arasında yapılan işlemin işletmenin devri niteliğinde olmadığını, borçlunun iş yerini boşaltmasının akabinde 2015 yılının Şubat ayında menkulleri satın aldığını savunarak davanın reddini istemiştir. Davalı borçlu, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, ticaret sicil kayıtlarına göre 3. kişi şirketin ortağının ve yetkilisinin Zekeriya Er olduğu adresinin, “Vali Rahmi Bey Mahallesi ... Caddesi no:41 Buca” olduğu, borçlu ... ile herhangi bir organik bağının bulunmadığı, haczedilen malların 3. kişi şirkete fatura edildiği, davacı tarafca başkaca delil gösterilmediği, davacının iddiasını kanıtlamayadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Kararı davacı alacaklı vekili temyiz etmiştir. Dava, alacaklının İİK’nun 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi isteğine ilişkindir. Dava konusu haciz, takibe konu bonoda yazılı adreste yapılmıştır. Önemle ifade etmek gerekir ki, dayanak bononun tanzim tarihi de 3. kişinin haciz adresinde faaliyete başladığı tarihten sonraya tekabül etmektedir. Buna göre, İİK'nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararınadır. Bu yasal karinenin aksinin davalı 3. kişi tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmesi gerekir. Davalı borçlu vekilinin sunmuş olduğu 02.06.2015 tarihli cevap dilekçesinin 2. paragrafında, 3. kişi şirketin yetkilisinin borçlu yanında uzun süre işçi olarak çalıştığı ifade edilmektedir. Ayrıca, İİK'nun 8. maddesi uyarınca aksi ispatlanana dek muteber kabul edilen haciz tutanağındaki ifadeler ve ibareler de dikkate alındığında davalı 3. kişinin mülkiyet karinesinin aksini ispatlayamadığının kabulü gerekir. O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak, alacaklının açtığı davanın kabulü yerine, oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile reddine yönelik hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 25.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.