Yargıtay 22. Ceza Dairesi · E. 2015/215 · K. 2015/74

22. Ceza Dairesi         2015/215 E.  ,  2015/74 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; Sanığa yükletilen hırsızlık eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Sanığın suç tarihinde katılana ait işyerine demir darabanın kilitlendiği çengeli eğerek ve katılanın beyanına göre mevcut kilidi kırarak girip kasadaki bozuk paraları alan ve giyim eşyalarını almak üzere hazırlayan sanığın eyleminin kilidin elde edilemediğinden muhkem kabul edilemeyeceği görüşünü içeren yetersiz bilirkişi raporunun aksine sağlam ve muhkem nitelikli kilidin kırılması nedeni ile 765 sayılı Yasanın 493/1. maddesi kapsamında kaldığı dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulmasının karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmayacağı, Keşif zaptının bir kısmı önceden matbu olarak hazırlanmış ise de sonuca etkili olmayan bu hususun bozmayı gerektirmediği, Gerekçeli karar başlığında suç geceleyin hırsızlık olarak yazılı ise de kararda eylemin geceleyin işlendiğinin kabul edilemeyeceği açıkça tartışıldığından bu hususun yerinde düzeltilebileceği ve bozmayı gerektirmediği, Cezanın eleştiri dışında kanuni bağlamda uygulandığı, Anlaşıldığından sanık ...'nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 15/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi: