Yargıtay 6. Hukuk Dairesi · E. 2015/2616 · K. 2015/3117

6. Hukuk Dairesi         2015/2616 E.  ,  2015/3117 K. "İçtihat Metni" Sulh Hukuk Mahkemesi DAVA TÜRÜ : Kira bedelinin tespiti Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, kira bedelinin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile aylık kiranın 01/05/2013 tarihinden geçerli olmak üzere 4.102,50 TL olarak tespitine karar verilmiş hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekili, davaya konu kiralananın aylık kirasının en son mahkemece 01.05.2010 tarihinden geçerli olmak üzere 3.204,99 TL olarak belirlendiğini, bundan sonraki kiraların mahkeme kararındaki rakam dikkate alınmaksızın kurumca belirlendiğini, buna göre kurumun 2011 yılı kirasını 3.659,68 TL, 2012 yılı kirasını 4.035,16 TL, 01.05.2013 yılından sonraki kirayı ise 4.349,90 TL olarak belirlediğini ancak davalının kabul etmediğini belirterek 01.05.2013 tarihinden itibaren kiranın 4.349,90 TL olarak belirlenmesini istemiş, mahkemece davacının 2012 yılı kirasına endeks uygulanmasını istediği, dava tarihinden sonra hüküm verilip kesinleşen 01.05.2012 yılı kirasının mahkemece 3.805,92 TL olarak belirlendiği, bu rakama endeks uygulamak suretiyle kiranın 4.102,50 TL olarak tespitine karar verilmiş ise de davacının talebi endeks uygulanmak suretiyle kira parasının tespiti değildir. Davacının tabi olduğu 5502 Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu'nun 35. maddesinde '' Kurumun sahibi bulunduğu taşınmazların kira artış oranları, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu uyarınca her yıl belirlenen yeniden değerleme oranından az olmamak üzere rayiç değerle belirlenir düzenlemesi bulunmaktadır. Davacı 2010 yılında mahkemece belirlenen kirayı daha sonra mahkeme kararındaki rakamlar dikkate alınmaksızın kendilerinin 4.349,90 TL olarak belirlediklerini bunu davalı kiracının kabul etmediğini belirterek kiranın 4.349,90 TL olarak belirlenmesini talep etmiştir. Davacının talebi endeks uygulanması suretiyle kira parasının belirlenmesi olmayıp, hak ve nesafet esaslarına göre kendi belirlediği kira parasının hüküm altına alınmasıdır. Öte yandan kira parasının 2010 yılında, mahkemece 2009 yılında belirlenen kiraya endeks uygulanmak suretiyle tespit edildiği de dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Yine bundan sonraki yıllarda da mahkemece kira paraları endeks uygulanması suretiyle belirlenmiştir. O halde 2009 yılı kirası mahkemece endeks uygulanmak suretiyle de belirlense hak ve nesafet esaslarına göre de belirlense Yargıtay uygulamasında ki 1 + 3 yıllık dönem geçmiş olduğundan kira parası 01.05.2013 tarihinden itibaren yeniden hak ve nesafet esaslarına göre belirlenebilir. Bundan ayrı davalı anonim şirket olup 6217 sayılı kanunun geçici 2. maddesine göre Türk Borçlar Kanununun 344. maddesi de 1/7/2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanmayacağından 344. maddenin 3. fıkrasındaki beş yıllık sürenin de eldeki davada uygulanması imkanı bulunmamaktadır. Bu durumda mahallinde keşif yapılıp, emsal incelemesi yapılmak suretiyle hak ve nesafet esaslarına göre kira bedelinin belirlenmesi gerekirken davacının talebi yanlış yorumlanıp yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.