Yargıtay 17. Ceza Dairesi · E. 2015/28654 · K. 2018/3618

17. Ceza Dairesi         2015/28654 E.  ,  2018/3618 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan "kuşkudan sanık yararlanır" kuralı uyarınca sanığın bir suçtan cezalandırılmasının en temel koşulu suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılmamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkumiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat teorik de olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. İhtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en temel amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir. O halde ceza yargılamasında mahkumiyet, büyük veya küçük bir ihtimale değil, kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Her hukuk devletinde kabul edilen ve masumluk karinesi ile sıkı bir ilgisi bulunan şüpheden sanık yararlanır (in dubio pro reo) ilkesine göre yapılan ceza muhakemesinin sonunda fiilin sanık tarafından işlendiğinin yüzde yüz açıklığa ulaşmaması halinde mahkumiyet kararının verilemeyeceği, T.C. Anayasa'nın 38/4. maddesi ile İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nin 11. maddesi, İnsan Hakları ve Avrupa Sözleşmesi'nin 6/2. maddesi, Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi'nin 14/2. maddelerinde açıkça kabul edilmiş olup, bu ilkenin dayanağını, bir suçlunun cezasız kalmasının, bir masumun mahkum olmasına tercih edilmesi gerektiği esasının oluşturduğu kabul edilmekle; 1-Dosya kapsamından, sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki birbirine uygun beyanları, müştekinin soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki beyanları, ölüm nedeni ile hakkında düşme kararı verilen diğer sanık ...'ın soruşturma ve kovuşturma aşmasındaki beyanları, bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanık ...'in atılı suçları işlediğine dair mahkumiyetine yeterli derecede kesin ve somut nitelikte her türlü şüpheden uzak, inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, atılı suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle, CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, Kabule göre de; 1-UYAP kayıtlarına göre, suç tarihinde güneşin doğuş saatinin 04.39 olduğu, yaz saati uygulaması gereği TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca gecenin saat 04.39'da sona erdiği, anlaşılması karşısında; suça konu aracın ... yolu ... bey mobese kameralarına 22.07.2011 günü saat gündüz saat dilimi sayılan 05.07 sıralarında girdiği atılı suçların gece sayılan vakitte gerçekleştiğinin kesin olarak belli olmaması nedeniyle, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereğince eylemin gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, sanığın müştekiye yönelik gerçekleştirdiği hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerde TCK'nın 143. ve 116/4. maddesi uyarınca artırım yapılmak suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi, 3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 15.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.