Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2015/34123 · K. 2018/19867

9. Hukuk Dairesi         2015/34123 E.  ,  2018/19867 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: YARGITAY KARARI A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, davalı işyerinde teknisyen, hastabakıcı olarak çalıştığını, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydı ile kıdem tazminatı, ücret alacağı ve yıllık izin, nöbet fazla mesai ve tatil ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, davacının çalışması karşılığında hak etmiş olduğu tüm ücret alacaklarının tam ve eksiksiz ödenmiş olduğunu, bunun aylık ücretinin yatırıldığı banka kayıtlarıyla sabit olduğunu,davanın haksız ve yersiz olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, fazla mesai talebine ilişkin olarak davacı tanıkları ve davalı tanığı ...'ın benzer içerikli beyanlarına göre davacının nöbete kaldığı günlerden nöbet süresinin haricinde 4+4 olmak üzere 8 saat fazla mesai yaptığı kabul edildiği, ödenmeyen yıllık izin ücreti iddiası bakımından ispat yükü altında olan işverenlikçe yıllık izinlerin kullandırıldığına ilişkin sunulan izin defterinde davacının imzasını taşıyan ve kullanılan süreler düşülerek kıdemine göre izin kullanılmayan bakiye süre tespit edilerek talebin kabulüne karar verildiği, davacının ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle ayrıldığına dair iddiasının kanıtlandığı anlaşılmakla kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde akdin sona erdiği kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı davalı vekili temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin feshi halinde kullanılmayan izin sürelerine ait ücretlerin, son ücret üzerinden ödenmesi gerektiği kurala bağlanmıştır. Ancak, Yasada izin ücreti için kesin bir ödeme günü belirlenmiş değildir. İş sözleşmesinin feshedildiği tarihte izin ücreti muaccel olur. Bununla birlikte, faiz başlangıcı bakımından işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi gerekir. Dairemizce, iş sözleşmesinin feshinde ödenmesi gereken izin ücreti, geniş anlamda ücret içinde değerlendirilmemiş ve 4857 sayılı Kanunun 34 üncü maddesinde sözü edilen bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilemeyeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9.HD. 24.10.2008 gün 2007/30158 E, 2008/28418 K.). O halde, izin ücreti için uygulanması gereken faiz, yasal faiz olmalıdır. Mahkemece kabul edilen yıllık ücretli izin alacağının yasal faiz yerine bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiziyle tahsiline karar verilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı HMK.'nun geçici 3/2 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. F) Sonuç: Hüküm fıkrasının 1.inci paragrafının 5. inci bendindeki "bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi" sözcüklerinin çıkarılarak yerine "yasal faizi" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’ nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nisbi temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 07.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi .