Yargıtay 11. Hukuk Dairesi · E. 2015/7454 · K. 2016/1987

11. Hukuk Dairesi         2015/7454 E.  ,  2016/1987 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : ...... MAHKEMESİ TARİHİ : 30/04/2015 NUMARASI : 2015/91-2015/380 Hasımsız olarak görülen davada ...... Mahkemesi’nce verilen 30/04/2015 tarih ve 2015/91-2015/380 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .......... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, müvekkili şirketin fabrikasında 27/01/2015 tarihinde, C-576251 - C 576650 numaraları arası 400 adet sevk irsaliyesinin kaybolduğu/çalındığının tespit edildiğini, şirket içi tüm arama ve sorgulamalara rağmen bulunamadığını, irsaliyelerin boş olduğunu ileri sürerek, sevk irsaliyelerinin zayi olduğuna dair zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece iddia, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, boş irsaliyelerin zayi olması halinde TTK'nın 82. m. uygulanma olanağının bulunmadığı ayrıca, tacirin gereken dikkat ve ihtimamı göstermiş bulunması ve ziyaa uğramanın onun iradesi dışında meydana gelmesi gerektiği, dava konusu olayda, ilgili kanun maddesinde sayılan hallerin bulunmadığı, davacının ne şekilde kaybolduğunu bilmediği boş sevk irsaliyeleri için zayi belgesi verilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.