Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2016/10280 · K. 2019/8040

22. Hukuk Dairesi         2016/10280 E.  ,  2019/8040 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:İş Mahkemesi DAVA TÜRÜ: ALACAK Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, davanın reddine husumet yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyiz Başvurusu: Karar, yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Gerekçe: Mahkeme kararında yazılacak hususlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Maddeye göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.Öte yandan, kanunun aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarının, açık, anlaşılır, çelişkisiz ve uygulanabilir olması gerekmekle birlikte, kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi sebeplere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak, kısaca maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi sebeple haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesinde de “Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” şeklinde özellikle düzenlenmiştir. Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı ilamı gereğince bozma sebebidir. Somut olayda, kısa kararda davanın kabul veya reddine yönelik herhangi bir ifade yer almadığı halde, gerekçeli karara, davanın “kısmen kabulü kısmen reddi” cümlesinin eklendiği; ayrıca kısa kararda hüküm fıkrasının a bendi “a- Kıdem tazminat alacak bedeli olarak, 2.574,13 TL nin, 2.171,00 TL'sinin 02.10.2014 tarihinden itibaren, geriye kalanın 20.01.2016 tarihinden itibaren, yürütülecek yasal faizi ile birlikte, davalıdan alınıp davacıya verilmesine,” şeklinde iken, gerekçeli kararda “a- Kıdem tazminat alacak bedeli olarak, brüt 5.516,00 TL nin, 01/01/2013 tarihinden itibaren, yürütülecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte, davalıdan alınıp davacıya verilmesine,” şeklinde değiştirildiği; kısa kararda hüküm altına alınan alacakların brüt veya net olduğuna dair bir ifade yok iken, gerekçeli kararda bu kelimelerin eklendiği tespit edilmektedir. Gerekçeli karar ile kısa karar arasında bu şekilde çelişki oluşturulması tek başına bozma sebebidir. Mahkemece yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup temyiz edilen kararın kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunması sebebiyle bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz sebeplerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 09.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.