Yargıtay 12. Ceza Dairesi · E. 2016/1336 · K. 2017/5093

12. Ceza Dairesi         2016/1336 E.  ,  2017/5093 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle öldürme Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 52/2-4. 63.maddeleri uyarınca mahkumiyet Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Ticari minibüs şoförü olan sanığın duraktan öleni yolcu olarak aldığı, minibüsün kapısı açık olarak seyrettiği sırada, ölenin durakta inmek istediği ve yavaşlayan minibüsün açık olan kapısından yere düştüğü, minibüsün ölenin üzerinden geçtiği olayda; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.10.2009 gün ve 9/189-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; aracın kapısı açık olarak gidilmesinin yaralanma ve ölümlere yol açabileceğinin sanık tarafından da öngörülmesi gereken bir husus olduğu, buna rağmen hatalı yöntemle ilgili geçmiş deneyimlerinin şanslı sonuçlanması gibi nedenlerle sanığın bu riski göze aldığı anlaşıldığından, olayda bilinçli taksirin unsurlarının bulunduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin sanığın kusuru olmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; 1- Sanık hakkında TCK'nın 85/1. maddesi gereği tayin edilen 3 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması ile "2 yıl 11 ay" yerine " 3 yıl" hapis cezası tayini ve paraya çevrilmesi sonrası sonuç adli para cezasının 21.200TL yerine, 21.900.-TL olarak fazla ceza tayini, 2-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrileceğinin ihtarı yerine infazı kısıtlar biçimde “hapse çevrilmesine” karar verilmesi, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün 2. paragrafındaki ''3 yıl” yerine “ 2 yıl 11 ay”; 4.paragrafındaki “21.900-TL” yerine “ 21.200-TL” ile 6. paragrafındaki “ödenmeyen adili para cezasının hapse çevrileceğine” ibaresinin çıkartılarak yerine “ödenmediği takdirde adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarına“ kelimelerinin ilave edilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.