Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2016/14669 · K. 2019/1053

4. Hukuk Dairesi         2016/14669 E.  ,  2019/1053 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 31/12/2013 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın maddi tazminat yönünden kabulüne, manevi tazminat yönünden ise kısmen kabulüne dair verilen 30/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm itirazları reddedilmelidir. 2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; Dava, kasten yaralama nedeniyle talep edilen maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir. Mahkemece maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı, davalının müvekkilini bıçakladığını ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte zarar verdiğini, organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına sebep olduğunu, yapılan ceza yargılamasında davalının suçunun sabit görüldüğünü, davalının bu eylemi nedeniyle uzun süre tedavi gördüğünü, 5 yıl süren tedavi sonunda müvekkilinin malul kaldığını, 2 yıl boyunca çalışamadığını, siyatik sinirinde kopma meydana geldiğini, bacağındaki sakatlığın kesin olarak kaldığını, askerlik görevine kabul edilmediğini belirterek maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Davalı; 6098 sayılı TBK uyarınca haksız fiil sebebiyle maddi-manevi tazminat istemine ilişkin belirlenen 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, dava konusu olayın gerçekleşmesinde kusurunun bulunmadığını, davacının ağır tahriki ve eylemleri sebebiyle meydana geldiğini, ceza yargılamasında lehine haksız tahrik indirimi yapıldığını belirterek davanın reddini istemiştir. Mahkemece davalının eylemi sebebiyle iş gücü kaybına uğrayan, kalıcı nitelikte malullüğü bulunan, bu sebeple askerlik görevini ifa edemeyen, genç yaşına rağmen bundan sonraki hayatında engelli hale gelen davacının manevi tazminat talebinin yerinde olduğu, ancak manevi tazminatın sebepsiz zenginleşme aracı olarak kullanılmaması, zarar verenin de mahfına sebep olunmaması gerektiği, hüküm altına alınacak manevi tazminat miktarının davalıyı eyleminden pişman olması ve aynı fiili tekrardan kaçınması yönünde teşvik etmesi gerektiği, ceza dosyasının incelenmesinde davacının davalıyı tahrik ettiğine ilişkin bir kanıya varılmadığı, davalının suçunun sabit görüldüğüne ilişkin kesin hüküm bulunduğu, ceza ./.. ilamlarının bağlayıcılığı bulunmuyor ise de, kesinleşmiş mahkumiyet kararının güçlü delil niteliğinde olduğu gerekçesiyle maddi tazminat talebinin kabulüne, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 58. maddesi uyarınca; kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir. Hakim manevi tazminatın miktarını tayin ederken saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Miktarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel hal ve şartların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde objektif olarak gösterilmelidir. Çünkü kanunun takdir hakkını verdiği hususlarda hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hüküm vereceği Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesinde belirtilmiştir. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. Somut uyuşmazlıkta; olay tarihi, olayın gelişimi ve oluşu ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.