Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2016/15738 · K. 2020/1022

9. Hukuk Dairesi         2016/15738 E.  ,  2020/1022 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: YARGITAY KARARI A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili; davacının iş akdinin feshedilmesi üzerine açılan davada İstanbul Anadolu 5. İş Mahkemesi’nin 8.3.2014 tarih 2012/654 Esas 2014/118 Karar doğrultusunda yasal süresi içinde davacının işe başlatılması için davalı şirkete başvurulduğunu, ancak işe başlatılmadığını iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatları, yıllık ücretli izin, boşta geçen süre ücreti ile işe başlatmama tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili; işe iade kararının kesinleşmesi üzerine boşta geçen süre ücreti, işe başlatmama tazminatı ile kıdem ve ihbar tazminatı farkı alacakları için toplam 83.852,00 TL’ nin 21.8.2014 tarihinde davacının banka hesabına ödendiğini, eksik ödemenin söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1-Davalı vekilinin ihtiyati tedbirin kaldırılması talebinin yerel mahkemesince değerlendirilmesine karar vermek gerekmiştir. 2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 3-Davacı dava dilekçesi ile talep ettiği boşta geçen süre ücreti ve işe başlatmama tazminatı alacakları bakımından temerrüt tarihinden itibaren faiz talep etmediğine göre, faiz başlangıç tarihinin temerrüt tarihi yerine dava tarihi olması gerektiğinin düşünülmemesi hatalı olup bozma sebebi ise de; bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün HMK.nın geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir. F) SONUÇ: Temyiz olunan kararın iş güvencesi tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ile ilgili 1 ve 2 numaralı bentlerinin çıkartılarak yerlerine, "1-Hesaplanan bakiye 0,31TL net iş güvencesi tazminatının dava tarihi olan 11.09.2014’ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, 2-Hesaplanan 987,07TL boşta geçen süre ücret alacağının taleple bağlı kalınarak 100 TL sinin dava tarihi olan 11.09.2014’ten itibaren işleyecek mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine fazlaya ilişkin hakkın saklı tutulmasına,” bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nisbi temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.01.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.