Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2016/23926 · K. 2020/8637

9. Hukuk Dairesi         2016/23926 E.  ,  2020/8637 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :... Mahkemesi DAVA TÜRÜ : ALACAK Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 2007-2013 yılları arasında alt yüklenici işverenlerde çalıştığı, alt yüklenici sözleşmelerinin muvazaalı olduğu, başlangıçtan itibaren asıl işveren işçisi olarak kabul edilmesi gerektiğini fazla çalışma ücretlerinin ödenmediği, yıllık izin kullandırılmadığı iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyiz: Kararı davalı vekili temyiz etmiştir. Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda ... yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, ... yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Somut uyuşmazlıkta; Davacı haftanın 6 günü 07:00-17:00 saatleri arası çalıştığını, haftanın 2-3 günü mesai sonrası çalışmaya devam ederek fazla çalışma yaptığını iddia etmiş, delil olarak tanık deliline dayanmıştır. Davacı tanığı ... kendisinin 2005-2011 yıllıları arasında davalı işyerinde çalıştığını beyan etmiştir. Davacı tanığı ... ise hafta içi 5 gün normal mesai saatlerinde çalışan kadrolu personel olup davacının hafta içi mesai sonrası ve hafta sonu çalışması bulunup bulunmadığını bilmediğini beyan etmiştir. Tanıkların çalışma şekli ve birlikte çalıştığı süreler gözetildiğinde, davacının tanık ... ile birlikte çalıştığı 2011 yılı ve öncesinde haftalık 12 saatlik fazla çalışma yaptığının kabul edilmesi isabetli ise de, 2012 yılı ve sonrasında davacının fazla çalışma yaptığı ispatlanamamıştır. Davacı lehine 2011 yılı ve öncesi için fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır. Mahkemece belirtilen husus gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22/09/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.