Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2016/27391 · K. 2020/980

22. Hukuk Dairesi         2016/27391 E.  ,  2020/980 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:İş Mahkemesi DAVA TÜRÜ: ALACAK Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 2006 yılından itibaren mekanik ustası olarak çalıştığını, 26.02.2014 tarihinde davalı firma servis müdürü ve atölye şefinin başka bir personel alma gerekçesiyle bir bahane bularak atölye şefi eliyle müvekkilinin darp edilerek hakaret ve küfre maruz bırakılarak işine haksız şekilde son verildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.Davalı vekili, davacının iş sözleşmesine işyeri amirine hakaret etmesi ve işyerini izinsiz terk etmesi nedeni ile İş Kanunu'nun 25. maddesi uyarınca bildirimsiz olarak fesih edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2- Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Somut olayda, davacı, atölye şefi tarafından darp edilerek, hakaret ve küfre maruz bırakılarak iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia etmiş, davalı ise davacının iş sözleşmesine işyeri amirine hakaret etmesi ve işyerini izinsiz terk etmesi nedeni ile haklı sebeple feshedildiğini savunmuştur.Dosya içeriğine göre, davalı işveren feshin haklı sebebe dayandığını ispat bakımından 26.02.2014 tarihli tutanak ile tanık deliline dayanmıştır. Davacı hakkında düzenlenen tutanakta davacının amirine küfür ve hakaret ederek üstüne yürüdüğü ve sözlü tartışma sonrası işyerini terk ettiği belirtilmiştir. Yargılama sırasında tutanakta ismi geçen davacının amiri ... davalı tanığı olarak dinlenmiş ve ifadesinde, davacının kendisine hakaret ettiğini beyan ederek tutanak içeriğini doğrulamıştır. Davacı tanıkları ise davacının işten çıkış nedenini bilmediklerini beyan etmişlerdir. Davacı atölye şefi tarafından darp edilerek, hakaret ve küfre maruz bırakıldığına dair iddiasının ispatına yönelik başkaca bir delil de sunmamıştır. Bu halde, 26.02.2014 tarihli tutanak ile tutanak mümzi olan davalı tanığı ...'in beyanına ve tüm dosya kapsamına göre, davacının işyeri amirine hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Bu durum işverene 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II. maddesine göre iş sözleşmesini bildirimsiz olarak derhal fesih hakkı veren hallerden olmasına rağmen mahkemece feshin haksız olduğu sonucuna varılması isabetli olmamıştır. Davacının iş sözleşmesinin işverence feshi haklı sebebe dayandığından kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.01.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.