Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2016/34472 · K. 2018/9431

9. Hukuk Dairesi         2016/34472 E.  ,  2018/9431 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ DAVA TÜRÜ : ALACAK Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: YARGITAY KARARI A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili özetle; davacının davalı işyerinde makine operatörü olarak çalıştığını ve 05/11/2007 yılında işe başladığını 28/11/2010 tarihinde iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, bu tarihler arasında kesintisiz çalıştığını, işyerinin taşınacağı bildirilerek işten çıkarıldığını, 9.500 TL ödeme yapıldığını, en son ücretinin 1.600 TL olduğunu, yemek ve yol ücretlerinin işverence karşılandığını, bir hafta saat 08,00’den 20.00’ye kadar, bir hafta saat 20.00’den 08.00’e kadar vardiyalı şekilde ve haftalık iznini kullanmadan çalıştığını fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, dini ve milli bayramlarda çalıştığını, hak ettiği yıllık izin hakkını da kullanmadığını, asgari geçim indirimlerinin de hak ettiği şekilde ücretlerine yansıtılmadığını iddia ederek; kıdem tazminatı ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili özetle; müvekkile ait işyerinin ...'ya taşınması nedeniyle davacının ve bir kısım işçinin iş akdini zorunlu bir şekilde feshettiğini, iş sözleşmeleri feshedilen işçilere kıdem tazminatının ödendiğini, en son aldığı ücretin 1.956,00 TL/brüt olduğunu, iş akdinin sona ereceğine dair 16.01.2015 tarihinde bildirim yapılıp 8 haftalık ihbar süresinin kullandırıldığını, davacının iş arama iznini toplu olarak kullanma isteği üzerine 02.02.2015-18,02.2015 tarihleri arasında davacıya toplu olarak iş arama izni kullandırıldığını davalı şirkette yasal süreyi aşan çalışmanın olmadığını, dini ve milli bayramlarda çalışma olmadığını, davacı tarafından imzalanan fazla çalışma muvafakatnamesinin işyeri dosyasında mevcut olduğunu, zorunlu hallerde yapılan fazla çalışmaların ücretlerinin ödendiğini, yıllık izinlerini tam olarak kullandığını, 15.04.2015 tarihli ibranamede belirtildiği üzere davacının bir alacağının bulunmadığını ve davalı şirketi ibra ettiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı, taraflar temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Somut uyuşmazlıkta; davacı işyerinde fazla mesai yaparak çalıştığını iddia etmiş ve iddiasını ispat amacıyla tanık deliline dayanmıştır. Dosyada mübrez ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda bilirkişi doğru bir şekilde gece çalışmasını da hesaplamış ancak devamında ”... Bu süre yasal çalışma süresinden 19,5 saat fazladır. Yargıtay, bir kişinin sürekli biçimde günde 3 saatten çok, fazla mesai yapmasının insan takatine ve çalışma hayatının olağan akışına uygun olmadığı...” şeklindeki açıklamasıyla, tanık beyanına göre hesaplamanın haftalık 18 saat sınırı üzerinden yapılması gerektiğini belirterek, davacının haftalık 18 saat fazla çalışma yaptığı kabulüyle fazla mesai ücretini hesaplamıştır. Oysa Dairemizin haftalık fazla çalışmanın en fazla 18 saat olacağına dair bir içtihadı bulunmamaktadır. Bu nedenle ispatlanan gece çalışması ile birlikte davacının haftalık 19.5 saat fazla mesai yaptığının kabulüyle, fazla mesai ücretinin yeniden hesaplanması için hükmün bozulması gerekmiştir. F)Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.