Yargıtay 1. Ceza Dairesi · E. 2016/3806 · K. 2017/4709

1. Ceza Dairesi         2016/3806 E.  ,  2017/4709 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Öldürmeye teşebbüs, hakaret, kasten yaralama, tehdit HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında; a) Mağdur ...'i öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nun 81, 35, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası, b) Mağdur ...'e hakaret suçundan TCK'nun 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı, 2- Sanık ... hakkında; a) Mağdur ...'i kasten yaralama suçundan TCK'nun 86/1, 87/3 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezası, b) Mağdur ...'e hakaret suçundan TCK'nun 129/3. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı. c) Mağdur ...'i tehdit suçundan TCK'nun 106/1-1. cümle ve 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası. TÜRK MİLLETİ ADINA Temyiz kapsamına göre, sanık ... hakkında adam öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm ile sanık ... hakkında katılan ...'i kasten yaralama ve tehdit suçlarından dolayı kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılan incelemede; Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in, katılan ...'e karşı öldürmeye teşebbüs suçu ile katılan sanık ...'in, katılan ...'i kasten yaralama ve tehdit suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, katılan sanık ... için tahrike ve takdire dair cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan sanık ...'in bir sebebe dayanmayan; katılan sanık ... ile Cumhuriyet Savcısının meşru savunmaya yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, A-)Sanık ...'in adam öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün, 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde, değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEREK tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, B-)Sanık ... hakkında kasten yaralama ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde; Dosya kapsamına göre, mağdur sanık ... ile tanık Nurten arasında ticari ilişki kapsamında hukuki çekişme bulunduğu, bu minvalde; olay günü akşam saat 22.00 sıralarında Nurten'in yanına mağdur sanık ...'i de alarak Hüseyin'in evine gittiği, evde yapılan konuşmaların tartışmaya dönüştüğü, tartışma sırasında Nurten'in, Şahin'in uyarısıyla dışarı çıktığı, akabinde evde yalnız kalan sanık ve mağdurun karşılıkılı olarak küfürleştikleri, Şahin'in Hüseyin'i tehdit etmesinin ardından, yüzüne kafa atarak burnunu kırdığı, Hüseyin'in de Şahin'i bıçaklayarak öldürmeye teşebbüs ettiği olayda, a)1 ile 3 yıl aralığında hapis cezası öngören ve TCK'nun 86/1. maddesinde düzenlenen "kasten yaralama" ile 6 aydan 2 yıla kadar hapis cezası öngören ve TCK'nun 106/1-1. cümlesinde düzenlenen "tehdit" suçlarının uygulanması sırasında, aynı Kanunun 61. maddesi uyarınca, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer ve zaman, sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı gibi hususlar gözönünde bulundurularak, makul bir ceza yerine, yazılı biçimde alt sınırdan ceza belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini, b)Sanık ...'in adli sicil kaydındaki kesinleşen ilamlar nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması, c)TCK'nun 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 05/12/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.