Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2016/4533 · K. 2019/19

22. Hukuk Dairesi         2016/4533 E.  ,  2019/19 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi DAVA TÜRÜ : MENFİ TESPİT Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, müvekkilinin ... . San.ve Tic. Ltd. Şti ortağı olduğunu, davalının ise bu şirketin genel müdürü olduğunu, davalıya verilen senedin şirket işlerinde kullanılmak üzere şirket ortaklarınca boş şekilde düzenlenip imzalandığını, davalının bu boş senedi kendi adına doldurduğunu, şirket genel müdürü olarak altını kaşelemesi gerekirken şirket kaşesini basmadan, kendi lehine takibe koyduğunu, davalı şirket genel müdürünün kambiyo senetlerine mahsus 50.000 TL bedelli bono ile ... 18. İcra Müdürlüğü'nün 2011/2374 sayılı dosyası ile müvekkili hakkında takip yaptığını, kötü niyetli olarak icra takibine koyduğunu ileri sürerek takibe konu senetten dolayı davalıya karşı borçlu olmadığının tespiti ile kötü niyet tazminatını talep etmiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalı ise, şirket müdürü olarak çalıştığını, davacının ortağı olduğu şirketin ekmek fırını işlettiğini, davacı ile ortağının maddi sıkıntı içerisinde olmaları nedeniyle 04/01/2010, 16/01/2010, 20/01/2010, 12/03/2010, 18/03/2010 tarihlerinde 10'ar bin lira olmak üzere toplam 50.000 TL borç verdiğini, bunun karşılığında takibe konu senedin kendisine verildiğini, savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, takibe konu senetten kaynaklanan borcun dava açıldıktan sonra alınan başka senetler ile ödendiği ... 18. İcra müdürlüğünün 2011/2374 esas sayılı dosyasındaki borcun sona erdiği davacının bu sebeple davalıya karşı borcunun kalmadığı gerekçesi ile borçlu olmadığının tespitine ve kötüniyet tazminatının reddine karar verilmiştir. Temyiz: Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Gerekçe: Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır. 7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddenin 1. fıkrasında; İş mahkemelerinin görevi düzenlenmiştir. Bu itibarla; 4857 sayılı İş Kanununa veya 11/1/2011 tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun İkinci Kısmının Altıncı Bölümünde düzenlenen hizmet sözleşmelerine tabi işçiler ile işveren veya işveren vekilleri arasında, iş ilişkisi nedeniyle sözleşmeden veya kanundan doğan her türlü hukuk uyuşmazlıklarına ilişkin dava ve işlere bakacağı belirtilmiştir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir. Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır. Somut olayda; davanın Asliye Ticaret Mahkemesinde açıldığı, ... 1 Asliye Ticaret Mahkemesince verilen görevsizlik kararı üzerine İş mahkemesi tarafından dosyanın incelendiği anlaşılmaktadır. Yargıtay denetiminden geçmeyen asliye ticaret mahkemesi kararı görev yönünden bağlayıcı değildir. Dosya içeriğine göre; davalı şirket müdürü; davacı ise şirket ortağıdır. Şirket genel müdürü ile şirket ortağı arasındaki ilişki işçi- işveren ilişkisi değildir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda takibe konu bononun davacı ve dava dışı şirket ortağı tarafından şahsen keşide edilmiş olduğu, şirketi borçlandırmaya elverişli olmadığı belirtilmiştir. Taraflar arasında işçi ve işveren ilişkisi değil, şahsi borç ilişkisi bulunduğuna göre genel mahkemelerin görevli olduğu anlaşılmakla mahkemece görev yönünden dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken davanın esasına girilerek yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.