Yargıtay 15. Hukuk Dairesi · E. 2016/50 · K. 2016/1164

15. Hukuk Dairesi         2016/50 E.  ,  2016/1164 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü: - K A R A R - Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 icra inkâr giderimi tayini istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir. Davacı iş sahibi tarafından iki ayrı sözleşme kapsamında ödenen damga vergisinin sözleşmeler gereği vergi ödemelerinden sorumlu bulunan yükleniciden rücu'en tahsili amacıyla girişilen icra takibine vaki itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatı talebinde bulunulmuş, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık 12.01.2005 ve 19.03.2007 tarihli tip sözleşmeler gereği iş sahibi davacı banka tarafından dava dışı vergi idaresine ödenen tek nüsha bedelini aşan damga vergisinden dolayı yüklenicinin sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasındadır. Anılan sözleşmelerin 8. maddesinde, sözleşmenin düzenlenmesine ilişkin her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu; 39. maddesinde 12.01.2005 tarihli sözleşmede sözleşmenin 2 (iki) nüsha, 19.03.2007 tarihli sözleşmede sözleşmenin 7 (yedi) nüsha olarak düzenlendiği açıkça ifade edilmiştir. Esasen, çözümü gereken mesele, taraflarca sözleşmede açıkça nüsha sayısı belirtilmiş olmasına rağmen, bu nüshaların bir kısmının suret olarak kabulünün mümkün olup olmadığıdır. Nüsha, sözleşmenin tıpkısının aynısı iken; suret, örnekten ibarettir. Başka bir anlatımla; suret, nüshanın fotografik görünümü olup, kanıt değeri yoktur. Damga vergisine tabi, taraflarca imzalanmış bir sözleşmenin fotokopisinin alınıp "aslının aynı" olduğuna dair imzalı şerh düşülmesi, bu belgeyi nüsha haline getirmez. Bununla birlikte, sözleşmenin taraflarca imzalanmadan önce birden çok fotokopisinin alınıp bu fotokopilerin taraflarca imzalanması halinde, o belgelerin her biri nüsha olarak kabul edilir. Bu yönüyle nüsha, belgenin birden çok aslından bir tanesidir. 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesinde, "Bir nüshadan fazla olarak düzenlenen kâğıtların her nüshası ayrı ayrı aynı miktar veya nispette damga vergisine tabidir. Şu kadar ki, poliçe ve emre yazılı ticari senetlerin yalnız tedavüle çıkarılan nüshaları vergiye tabi tutulur." hükmüne yer verilmiştir. Düzenlemenin ikinci cümlesinin aksi düşüncesinden sözleşme nüshalarının tedavüle çıkarılmasa dahi damga vergisine tabi tutulacağı anlaşılmaktadır. Üstelik, Damga Vergisi Kanunu'nun 1. maddesi gereği, damga vergisinden sorumluluk için vergiye tabi belgenin ibrazı da zorunlu değildir. Vergi sorumluluğu için, bu belgenin herhangi bir hususu kanıtlamak veya belli etmek için ibraz edilebilecek olması yeterli olup ibraz edilmesi gerekli değildir. Bu durumda, sözleşme nüshalarının kanıt olarak kullanılmamış olması, bu vergiden sorumsuzluğu doğurmaz. Kaldı ki, uyuşmazlık konusu sözleşmelerde de açıkça nüsha sayısı belirtilmiş, 12.01.2005 tarihli sözleşmede "1 (birer)'er nüshası taraflarca (İdare ve Yüklenicide) alıkonulmuştur."; 19.03.2007 tarihli sözleşmede "6 (altı) nüshası İdarede ve 1 (bir) nüshası Yüklenicide alıkonulmuştur." ifadeleri kullanılmıştır. Sözleşmelerde "... nüsha, ... suret olarak düzenlenmiştir." ibaresi gibi bir ifade yoktur. Başka bir anlatımla, nüsha sayısı sözleşmede tarafların özgür iradeleri ile açıkça belirlenmiştir. Bu nedenle mahkemece, davalı yüklenicinin sözleşmelerde gösterilen adette nüsha için damga vergisi sorumluluğunun bulunduğu kabul edilmelidir. 12.01.2005 tarihli sözleşmede diğer nüsha için ödenmesi gereken damga vergisi tutarı 659,04 TL 'nin hüküm altına alınması doğru ise de, 19.03.2007 tarihli sözleşmenin tek nüsha düzenlendiği, kalan kısmının suret olduğu gerekçesiyle bu sözleşmeye dair talep yönünden redde dair verilen karar, 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesine aykırı olmuş, kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davacının temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.