Yargıtay 13. Hukuk Dairesi · E. 2016/9740 · K. 2016/15237

13. Hukuk Dairesi         2016/9740 E.  ,  2016/15237 K. "İçtihat Metni" ... vekili avukat ... ile .... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 6. Tüketici Mahkemesinden verilen 16/10/2015 tarih ve 2014/447-2015/1622 sayılı hükmün Dairenin 23/02/2015 tarih ve 2016/903-2016/5580 sayılı ilamıyla dilekçenin reddine karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu. KARAR Davacı davalı bankadan kullandığı kredi nedeniyle, dosya masrafı ve değişik adlar altında kesintiler yapıldığını ileri sürerek, asıl dava dosyasında 4.787,18 TL , birleştirilen dava dosyasında ise 3.049 TL'nin tahsilini istemiştir. Davalı, davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, asıl dava dosyasında talebin kısmen kabulü ile 1.787,18 TL'nin; birleştirilen dava dosyasında ise davanın kabulü ile 3.049 TL'nin tahsiline karar verilmiş, davalının temyizi üzerine Dairemizin 23.02.2016 tarih ve 2016/903 E. 2016/5580 K. Sayılı ilamı ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş; bu kez davalı, Dairemiz tarafından maddi hataya müstenit olarak verilen kararın kaldırılması ve karar düzeltme nedenlerinin incelenmesini istemiştir. 1-Her ne kadar dairemizce, davalının temyiz dilekçesinin yasal süresi içerisinde verilmediğinden bahisle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de dosyada mevcut gerekçeli kararın davalı tarafa tebliğine ilişkin tebligat evrakında, tebliğ tarihi 27.10.2015 olarak derc edilmiş olup, Dairemizce de bu tarih esas alınarak karar verilmiştir. Oysa ki, gerekçeli karar 13.11.2015 tarihinde yazılmış olup, dosyada mevcut posta takip sisteminin gerekçeli kararın davalı tarafa 27.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği, davalının da yasal süresi içerisinde hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından Dairemizin 23.02.2016 tarih ve 2016/903 E. 2016/5580 K. Sayılı olduğu yeniden yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından kararının kaldırılmasına karar verildi. İşin esası incelendi. 2-Davalının asıl dava dosyasına yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde; 14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2015 tarihinden itibaren 2.080,00 YTL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas..., karar .... sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davalı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 2.080,00 YTL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davalının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir. 3-Davalının birleştirilen dava dosyasına yönelik temyiz itirazlarına gelince; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının temyiz itirazlarının reddi gerekir. SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle Dairenin 23.02.2016 tarihli 2016/903 E. 2016/5580 K. Sayılı sayılı ilamının kaldırılmasına, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalının asıl dava dosyasına yönelik temyiz talebinin reddine,(3)nolu bentte açıklanan nedenle birleştirilen dava dosyasına yönelik tüm temyiz itirazlarının reddine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 15/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.