Yargıtay 11. Ceza Dairesi · E. 2017/12687 · K. 2018/2197

11. Ceza Dairesi         2017/12687 E.  ,  2018/2197 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet HÜKÜM : Mahkumiyet 1-Sanıklar hakkında vergi usul kanununa muhalefet suçundan açılan kamu davasında; sanık ...’ın 17.01.2006 ve 15.12.2006 tarihleri arasında şirket ortağı ve müdürü olduğu, 15.12.2006 ile 26.07.2007 tarihleri arasında sanık ... Kamber’in şirket müdürü olduğu, 26.07.2007 tarihinden sonra şirket müdürünün sanık ... olduğu ve aynı tarihte sanık ...’un şirkete ortak olduğunun anlaşılması, sanık ...’ın savunmasında ...’ın talebi ile şirketin kuruluşunu gerçekleştirdiğini, kağıt üzerinde müdür olarak gözükmesine rağmen tüm şirket işleri ile ...’ın ilgilendiğini savunması, sanık ... ...’in şirketin 4 ay kadar kendisinde kaldığını, şirketle hiçbir ilgisinin bulunmadığını, o tarihlerde zor durumda olması nedeniyle yapılan bu teklifi kabul ettiğini beyan etmesi, sanık ...’ın şirket hisselerini arkadaşı sanık ... ile aldıklarını, ancak vergi dairesinden o dönem inceleme bittikten sonra açılış için izin verileceğinin söylendiğini, açılış yapılamadığı için herhangi bir şekilde fatura kesilemediğini beyan etmesi, sanık ...’un da firmayı aldıktan sonra kayıt işlemleri ile uğraştıklarını herhangi bir faaliyet gösteremediklerini, bu nedenle fatura düzenlemediklerini savunması ve vergi suçu raporunda bu yıllara ait faturalardan somut olarak bahsedilmemesi, sahte fatura düzenlemek suçunda suçun maddi konusunun fatura olduğu, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de alım satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suça konu fatura asıllarından her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, daha sonra ise sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, kullanan ilgili şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığı araştırılıp, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması ve fatura ile belgeler üzerindeki imza ve yazıların da sanıklara ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, 2- Kabule göre de; a-5237 sayılı TCK'nın 43. maddesine göre "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği; somut olayda sanıkların aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlediğini kabul edilmesi karşısında haklarında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması, b-Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun kendi altsoyu dışında kalan kişiler yönünden hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 14.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.