Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2017/18065 · K. 2018/25023

22. Hukuk Dairesi         2017/18065 E.  ,  2018/25023 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı isteminin özeti: Davacı vekili, davacının davalı ...'nda Temizlik İşleri Müdürlüğü bünyesinde 14.08.2004 tarihinde temizlik görevlisi olarak işe başladığını, sigorta primlerinin ihale alan şirketler tarafından yatırıldığını, davalı Belediyenin asıl işveren, diğer davalıların alt işveren olduğunu, davacının kesintisiz olarak 23.06.2014 tarihine kadar çalıştığını, iş akdinin hiçbir neden olmaksızın davalı Sağnak şirketi tarafından feshedildiğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı cevabının özeti: Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme kararının özeti: Mahkemece, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyiz: Karar süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir. Gerekçe: 1-Davalı ... Temizlik İnşaat Pet. Nak. Taah. San. ve Tic. Ltd şirketi vekilinin temyizi bakımından; 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8. maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Mahkemece gerekçeli karar 10.07.2015 tarihinde davalıya usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş olup 8 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 21.07.2015 tarihinde davalı tarafından temyiz edilmiş olduğundan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. maddesi gereğince süre aşımı nedeniyle temyiz isteminin REDDİNE, 2- Diğer davalıların temyizi bakımından; 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir. 2-Öncelikle, bilirkişi raporu, davalılardan Sağnak şirketi vekilinin hazır olmadığı 2.celsede dosyaya sunulmuş olup, Mahkemece kısa kararla raporun hazır olmayan tarafa tebliğine karar verilmiş, duruşma günü olarak da 02.04.2015 günü bildirilmiştir. Davalı Sağnak şirketi vekili 01.04.2015 günü sunduğu mazeret dilekçesi ile mazeretinin kabulüne karar verilerek, tarafına henüz ulaşan bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi sunmak için süre verilmesini talep etmiş ise de, Mahkemece davalının bu talebi dikkate alınmaksızın hüküm tesis edilmiştir. Rapora karşı diyecekleri sorulmadan hüküm kurulması, davalının savunma hakkının kısıtlanması mahiyetinde olup, kararın bozulmasını gerektirmiştir. 3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Somut olayda, fazla mesai alacağı konusunda hesap yapılırken davacı tanık anlatımları dikkate alınmıştır. Ancak davacı tanıklarının davalı işveren aleyhine açmış oldukları davalarının bulunduğu ve aralarında husumetin olduğu anlaşılmaktadır. Salt husumetli tanık beyanları ile fazla çalışma alacağının kanıtlanması mümkün değildir. Dosya içeriğine göre, işverenle husumetli durumda bulunan tanıkların beyanlarını destekler mahiyette başkaca bir bilgi, belge de bulunmadığından, fazla çalışma iddiasının ispat edilemediği anlaşılmaktadır. Bu itibarla, Mahkemece söz konusu talebin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır. 4-Taraflar arasında yıllık izin ücreti alacağının hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı Yasa'nın 53.maddesindeki düzenlemeye göre, işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi hizmet süresine göre belirlenecek olup; bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara ondört günden, beş yıldan fazla onbeş yıldan az olanlara yirmi günden, onbeş yıl (dahil) ve daha fazla olanlara yirmialtı günden az yıllık izin kullandırılmayacağı belirtilmiştir. Davacının 14.08.2004- 01.08.2014 tarihleri arasında 9 yıl 11 ay 17 günlük hizmet süresinin olduğunun anlaşılması karşısında, davacının ilk 5 yıl için 14 gün üzerinden (5 yıl\*14 gün) 70 gün, 4 yıl için de 20 gün üzerinden (4 yıl\*20 gün) 80 gün ve toplamda 150 gün yıllık izin hakkına sahip olduğu kabul edilmeli iken, davacının 170 gün izin ücretine hak kazandığının kabul edilmesi yerinde değildir. Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.