Yargıtay 1. Ceza Dairesi · E. 2017/2090 · K. 2018/190

1. Ceza Dairesi         2017/2090 E.  ,  2018/190 K. "İçtihat Metni" (KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ) Terör örgütüne üye olma suçundan sanık ......'ın, 12 yıl 6 ay ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kapatılan İstanbul 2 nolu Devlet Güvenlik Mahkemesinin 29/03/2002 tarihli ve 2000/76 esas, 2002/59 sayılı Kararının kesinleşmesini müteakip, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununa göre yapılan uyarlama sonucunda adı geçen sanığın 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İstanbul 10 Nolu Ağır Ceza Mahkemesinin 03/10/2005 tarihli ve 2000/76 esas, 2002/59 sayılı ek Kararının infazı sırasında, söz konusu ilamın infazında ceza zamanaşımı yönünden tereddüt bulunduğundan bahisle bu hususta bir karar verilmesi talebi üzerine, ceza zamanaşımı nedeniyle infaz evrakının bilâ infaz iadesi talebinin reddine ilişkin İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/04/2015 tarihli ve 2015/47 değişik iş sayılı Kararına yönelik itirazın reddine dair İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/05/2015 tarihli ve 2015/303 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak; Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 13/10/2015 tarihli ve 2015/5314 esas, 2015/3067 sayılı ilamında, "... İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 21.01.2008 tarihli ve 2003/4149 sayılı müddetnamesine göre sanığın tutukluluk ve gözaltında geçirdiği 941 gün mahsup miktarının bulunduğu, bu sürenin 6 yıl 3 ay hapis cezasından düşülmesi durumunda sanığın infaz etmesi gereken bakiye cezasının 5 yılın altına düştüğü, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun ceza zamanaşımını düzenleyen 68/5. maddesinde yer alan "Ceza zamanaşımı, hükmün kesinleştiği veya infazın herhangi bir suretle kesintiye uğradığı günden itibaren başlar ve kalan ceza miktarı esas alınarak süre hesaplanır" şeklindeki düzenleme uyarınca ceza zamanaşımı süresinin kalan ceza miktarı esas alınarak hesaplanması gerektiği, somut olayda hükümlünün infaz etmesi gereken kalan cezası 5 yıldan az olduğundan 10 yıllık ceza zamanaşımına tabi olacağı ve hükümlü hakkında yakalama emrinin çıkarıldığı 05/12/2003 tarihinden itibaren herhangi bir kesilme nedeni de bulunmadığından, 10 yıllık ceza zamanaşımı süresinin 05/12/2003 tarihinde dolmuş olduğu cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir...." şeklinde belirtildiği, Somut olayımızda, sanığın mahkum olduğu ilk ceza olan 12 yıl 6 ay ağır hapis cezasının 05/04/2002 tarihinde kesinleşmesi üzerine 20 yıllık ceza zamanaşımı süresinin bu tarihten itibaren işlemeye başladığı, hükümlünün hastalığı nedeniyle 05/04/2002 ve 24/10/2002 tarihleri arasına iki kez altışar aylık olmak üzere cezasının ertelendiği, hükümlünün erteleme süresinin bitmesine rağmen cezanın infazı için teslim olmaması S/2 üzerine 19/01/2004 tarihinde yakalama emri düzenlendiği, yapılan değişiklik nedeniyle 5237 sayılı Kanuna göre yapılan uyarlama sonucunda 03/10/2005 tarihli karar ile cezanın 6 yıl 3 ay hapis olarak belirlendiği, takip eden süreçte sanığın yakalanarak cezanın infazı mümkün olmadığı, dosya içerisinde bulunan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 21/11/2006 tarihli müddetnamede belirtildiği üzere sanığın tutukluluk ve gözaltında geçirdiği 767 gün mahsup miktarının bulunduğu, bu sürenin 6 yıl 3 ay hapis cezasından düşülmesi durumunda sanığın infaz etmesi gereken bakiye cezasının 5 yılın altına düştüğü, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun ceza zamanaşımını düzenlenen 68/5. maddesinde yer alan "Ceza zamanaşımı, hükmün kesinleştiği veya infazın herhangi bir suretle kesintiye uğradığı günden itibaren işlemeye başlar ve kalan ceza miktarı esas alınarak süre hesaplanır." şeklindeki düzenleme uyarınca ceza zamanaşımı süresinin kalan ceza miktarı esas alınarak hesaplanması gerektiği, somut olayda hükümlünün infaz etmesi gereken kalan cezası 5 yıldan az olduğundan 10 yıllık ceza zamanaşımına tabi olacağı ve hükümlü hakkında yakalama emrinin çıkarıldığı 19/01/2004 tarihinden itibaren her hangi bir kesilme nedeni de bulunmadığından, 10 yıllık ceza zamanaşımı süresinin 19/01/2014 tarihinde dolmuş olduğu cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 19/09/2017 gün ve 94660652-105-34-8760-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü; TÜRK MİLLETİ ADINA Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/05/2015 tarihli ve 2015/303 değişik iş sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.