Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2017/23544 · K. 2019/15592

22. Hukuk Dairesi         2017/23544 E.  ,  2019/15592 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi DAVA TÜRÜ : ALACAK Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde satış görevlisi olarak 2005 yılından 31.01.2014 tarihine kadar çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğini, 01.03.2013 tarihinden önce 08.00-20.00 saatleri arasında haftanın altı günü, bu tarihten sonra ise yazın 08.30-20.00 saatleri arasında, kışın ise 08.30-19.30 saatleri arasında çalıştırıldığını her gün en az iki buçuk saat fazla çalışma yaptığını ancak karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ücret alacağının davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, alacakların zamanaşımına uğradığını, 19.01.2006- 31.01.2014 tarihleri arasında çalışan davacının tüm alacaklarının ödendiğini, başka alacağı kalmadığına ilişkin ibraname imzaladığını, çalışma saatleri arasında bir saat öğle yemeği arası ve 15 dakika sabah ve öğleden sonra çay molası bulunduğunu, fazla çalışma ücret alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, yapılan yargılama sonucu toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyiz: Karar süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir. Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. Somut olayda, davalı işverence davacının çalışma süresinin bir kısmına ilişkin işe giriş ve çıkış saatlerini gösterir puantaj kayıtları dosyaya sunulmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 01.11.2012- 31.01.2014 tarihleri arası puantaj kayıtlarına göre, kayıtların bulunmadığı 07.05.2009- 31.10.2012 tarihleri arasındaki dönem ise tanık beyanlarına göre hesaplama yapılmıştır. Dosya içeriğinde yer alan ücret bordrolarında fazla çalışma ücret tahakkuku bulunmamaktadır. Puantaj kayıtları bulunan dönemde davacının 08.30-17.30 ile 10.00-19.00 ve 10.30-19.30 saatleri arasında 9 saatlik çalışması sonucu 1 saat ara dinlenme düşülerek günlük 8 saat çalıştığı, haftalık 48 saat çalışmadan 45 saatin mahsubu ile 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Puantaj kayıtları bulunmayan 07.05.2009-31.10.2009 tarihleri arası ise davacı tanık beyanlarına itibar edilerek davacının 08.00-20.00 arası çalıştığı 1.5 saat ara dinlenme düşülerek günlük 10.5 saat üzerinden haftalık 45 saati aşan 18 saat fazla çalışma yaptığı belirtilmiştir. Puantaj kayıtlarının bulunduğu döneme ilişkin yapılan hesaplama isabetli ise de tanık beyanlarına dayanan döneme ilişkin yapılan hesaplama dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Zira davacı tanıklarının davalı aleyhine davaları bulunmakta olup yan delillerle desteklenmeden tek başına husumetli tanık anlatımına itibar edilmesi mümkün değildir. Dosya kapsamında dinlenen davalı tanıkları ise mesainin 08.30-17.30 ve 10.30-19.30 saatleri arasında iki vardiya şeklinde olduğunu beyan etmiştir. O halde puantaj kaydı bulunmayan 07.05.2009- 31.10.2012 tarihleri arası dönem davalı tanık beyanları ile doğrulanan puantaj kayıtları ile uyumlu olan çalışma saatleri nazara alınarak yeniden hesaplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece yazılı şekilde kabulü hatalı olup bozmayı gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde ilgililere iadesine, 09.09.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.