Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2017/26249 · K. 2019/23867

22. Hukuk Dairesi         2017/26249 E.  ,  2019/23867 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi DAVA TÜRÜ : ALACAK Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, iş sözleşmesinin haklı bir neden olmadan feshedildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davalının reddine karar verilmesini istemişlerdir. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyiz başvurusu : Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir. Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Taraflar arasında fazla çalışma hesaplanırken düşülen ara dinlenme süresine ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır. Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir. Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık anlatımlarından hareketle davacının haftanın 4 günü günde 10 saat bir saat ara dinlenme ile haftanın 2 günü ise günde 8 saat yarım saat ara dinlenme ile çalışarak haftada 6 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir. Ne var ki; hesaplama yapılırken ara dinlenme sürelerinin hatalı düşüldüğü görülmektedir. Az yukarıda belirtilen ilke kararına göre günde 8 saat yapılan çalışmadan 1 saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekir. Mahkemece bu husus gözetilmeden günde 8 saat yapılan çalışmadan yarım saat ara dinlenme düşülmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. 3-Öte yandan, davacının hafta tatili ücreti alacağı da talep ettiği ancak Mahkemece bu konuda olumlu -olumsuz hüküm kurulmadan karar verildiği görülmektedir. Bu husus da isabetli olmayıp ayrıca bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,19.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.