Yargıtay 11. Ceza Dairesi · E. 2017/3574 · K. 2018/6497

11. Ceza Dairesi         2017/3574 E.  ,  2018/6497 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet HÜKÜM : Mahkumiyet I- Sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde; Yokluğunda verilen kararın sanığa, duruşmada ve temyiz dilekçesinde bildirdiği adresine 29.01.2013 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği, sonradan gereksiz yere 05.03.2013 tarihinde yapılan ikinci tebligatın yeni bir temyiz süresi başlatmayacağı, sanığın CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 07.03.2013 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, II- Katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Rize Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 01.06.2011 tarih ve 2011/1718 E. sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2006 ve 2010 takvim yıllarında da sahte fatura düzenleme fiilini işlediği iddiası ile kamu davası açıldığı ancak bu suçlarla ilgili olarak hüküm kurulmadığı anlaşılmakla; bu takvim yılları ile ilgili olarak zamanaşımı süresi içerisinde mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür. 1-Hakkında 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçu ile ilgili olarak açılan kamu davasında sanığın, 2004 yılında fabrikada meydana gelen patlama sonucu şirketin ... Ltd. Şti'ye devredildiğini, ancak muhasebecinin yaptığı ve kendisinin de gözünden kaçan bir hata sonucu ... şirketi adına değil Kirazdağı.. şirketi adına fatura kesildiğini, suç işleme kastı olmadığını savunması, sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki fatura asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi, sahte olduğu iddia edilen faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediği ve kamu davası açılıp açılmadığı araştırılarak, açıldığının anlaşılması halinde getirtilerek incelenmesi ve bu dosyayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerin dosya arasına alınması, faturaları kullandığı iddia olunan mükelleflerin tanık olarak beyanlarının alınması ile sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturalarda yazılı malları alıp almadıklarının sorulması ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın savunması ve düzenlenen faturaların sayı ve miktarları da gözönüne alınarak sanığın suç kastıyla hareket edip etmediğinin değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması, 2- Kabule göre ise; a)Defter belge ibraz etmemek suçu yönünden, sanığa defter belge isteme yazısının 21.02.2011 tarihinde tebliğ edildiği, suç tarihinin 09.03.2011 olduğu ve hükmolunacak temel cezanın alt sınırının suç tarihi itibariyle 5904 sayılı Kanunun 23. maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359/a-2. maddesince 18 ay olduğu gözetilmeden sanık hakkında temel cezanın 6 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini, b)Sahte fatura düzenleme suçunda, aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK’nın 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, c)Kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi, d)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.