Yargıtay 9. Hukuk Dairesi · E. 2017/4721 · K. 2017/7149

9. Hukuk Dairesi         2017/4721 E.  ,  2017/7149 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı ... ile davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili , müvekkilinin davalılara ait işyerinde 1998 yılından iş akdini haklı nedenle feshettiği 22.07.2013 tarihine kadar haftanın yedi günü çalıştığını, resmi ve dini bayramlarda izin kullanamadığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini,yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, davalılar arasında organik bağ bulunduğunu ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalılar vekili, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, fazla mesai yapmadığını, işyerinin yaz aylarında saat 15:00 olmadan kapandığını, resmi tatil ve dini bayramlarda izin kullandığını, asgari geçim indirimi alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Hükme dayanak bilirkişi raporunda beyanlarına itibar edilen davacı tanıkları, davacının görev yaptığı hal işyerinde çalışma düzenini ayrıntılı olarak açıklamışlardır. Tanıklar, yaz dönemi olarak belirtilen Mart-Temmuz arasında davacının çalışmasının 04-05.00/18.00 saatleri arasında haftada yedi gün, 1 Temmuz-15 Eylül’e kadar yine bu saatler arasında haftada altı gün olduğunu belirtmişlerdir. Bilirkişi raporunda ise yaz dönemi 01 Nisan-1 Kasım arasında hiçbir ayrım yapılmadan kabul edilmiştir. Tanık beyanları ve davacının temyizi olmadığı da dikkate alınarak, 01 Nisan-1 Temmuz tarihleri arasında davacının haftada yedi gün çalıştığı kabul edilerek, bu tarihler arasında haftada 21 saat üzerinden fazla mesai ve ayrıca hafta tatili ücretinin hesaplanması, bu tarihler dışındaki yaz dönemi kabul edilen 1 Temmuz-1 Kasım tarihleri arasında ise haftada altı gün üzerinden 18 saat fazla mesai hesaplanıp, bu tarihler arasında hafta tatili ücreti hesaplanmamalıdır. Diğer hesap dönemlerine ilişkin bilirkişi raporu aynen korunmalıdır. Mahkemece, yaz dönemi kabul edilen tarihlere ilişkin olarak hiçbir ayrım yapılmaksızın fazla mesai ve hafta tatili ücreti hesaplanan bilirkişi raporuna itibarla karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir. F) Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 24/04/2017 tarihinde oybirliği ile kabul edildi.