Yargıtay 3. Hukuk Dairesi · E. 2017/5162 · K. 2017/13980

3. Hukuk Dairesi         2017/5162 E.  ,  2017/13980 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ Taraflar arasındaki tahliye davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ve davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacılar, murisleri ... ile davalı arasında 15.10.2000 başlangıç tarihli on beş yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğunu, sözleşme süresinin 15.10.2015 tarihinde sona erdiğini, 10.04.2015 tarihli ihtarname ile kira sözleşmesinin yenilenmeyeceği ve binanın tahliye edilmesi hususunun ihtar edilmesine rağmen davalının tahliyeye yanaşmadığını belirterek davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmesini istemişlerdir. Davalı, davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile davalının tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı tarafından temyiz edilmiştir. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 347. maddesi hükmüne göre, konut ve çatılı işyeri kiralarında kiraya veren sözleşme süresinin bitimine dayanarak sözleşmeyi sona erdiremez. Ancak, on yıllık uzama süresi sonunda kiraya veren, bu süreyi izleyen her uzama yılının bitiminden en az üç ay önce bildirimde bulunmak koşuluyla herhangi bir sebep göstermeksizin sözleşmeye son verebilir. Belirsiz süreli kira sözleşmelerinde, kiracı her zaman, kiraya veren ise kiranın başlangıcından on yıl geçtikten sonra, genel hükümlere göre fesih bildirimiyle sözleşmeyi sona erdirebilirler. 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca, bu Kanunun yürürlüğe girmesinden önce Türk Borçlar Kanununun 347. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde öngörülen kira sözleşmelerinden 10 yıllık uzama süresi dolmamış olmakla birlikte geri kalan süre beş yıldan daha kısa olanlar hakkında yürürlüğe girdiği tarihten itibaren beş yıl, on yıllık uzama süresi dolmuş olanlar hakkında da yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 2 yıl sonra uygulanacağı öngörülmüştür. Somut olayda, davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 15.10.2000 başlangıç tarihli on beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu durumda muris Yurdanur Kutucuoğlu ile davalı arasında imzalanan 15.10.2000 başlangıç tarihli on beş yıl süreli kira sözleşmesine değer verilerek kira sözleşmesinin 15.10.2015 tarihinden itibaren kiracı tarafından sürenin bitiminden en az onbeş gün önce bildirimde bulunulmadıkça, TBK.nun 347. maddesi uyarınca aynı koşullarla yıldan yıla yenilenerek ve bu şekildeki uzama süresinin on yıla ulaşması gerektiği kabul edilmelidir. Mahkemece, kiralanan TBK.'nun konut ve çatılı işyeri kirası hükümlerine tabi olup, on yıllık uzama süresinin 15.10.2015 tarihinden başlayacağı ve bu sürenin henüz dolmadığı gözetilerek 13.11.2015 tarihinde açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.