Yargıtay 12. Ceza Dairesi · E. 2017/62 · K. 2017/3341

12. Ceza Dairesi         2017/62 E.  ,  2017/3341 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle öldürme Hüküm : Beraat İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02/ 04/2014 tarih, 2013/471 - 2014/209 sayılı direnme kararı, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesinin 3. fıkrası uyarınca; Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından, direnme hükmünün incelenmesi için Dairemize gönderilmekle; yeniden incelenerek gereği düşünüldü: Dairemizin 20.09.2013 tarih, 2013/981 esas, 2013/20898 sayılı kararında yer alan'' Sanığın gündüz vakti sevk ve idaresindeki minibüs ile araç ve yaya trafiği yoğun olan, minibüslerin toplanma duraklarının giriş ve çıkış yolu niteliğinde olan caddeye paralel yan yol üzerinde seyir halinde iken, ışıklı yaya geçidini 7 mt geçtikten sonra, istikametine göre sol taraftaki caddede duraklayan plakası ve sürücüsü bilinmeyen halk otobüsünden inen yaya ...'a çarpması sonucu yayanın ölümü ile sonuçlanan olayda; yargılama aşamasında çelişkili beyanlarda bulunan tanık ...'ın soruşturma aşamasında alınan 26.03.2009 tarihli ilk beyanında; halk otobüsünden aşağı inen şahsın aşağıya inmesiyle birlikte dengesini kaybettiğini, otobüsün yoluna devam ettiğini, o sırada çok süratli bir şekilde gelen minibüsün durağa girdiğini, minibüs sürücüsünün arka sol tekeriyle yayanın üzerinden geçtikten sonra Pendik durağına minibüsünü park ettiğini, merak edip olay yerine gittiğinde 60 yaşlarında, üzerinde kaşe mont olan bir erkek şahsın kaldırımın yanında uzunlamasına yerde yattığını gördüğünü, biraz önce görmüş olduğu ve hızlı bir şekilde giden minibüsün kaza yaparak kaçtığını anladığını, bu minibüsün sağ ön aynasının çatlak olduğunu fark ettiğini beyan ettiği; minibüs durağında kahyalık yapan tanık ...'ın da soruşturma aşamasında alınan 26.03.2009 tarihli beyanında; olay günü minibüslerden birisinin kaza yaptığını duyduğunu, sanığın olay günü ... plakalı minibüsün şoförlüğünü yaptığını, hatta sanığın olaydan sonra duraktaki 5-6 arabalık sıranın en son sırasında bulunduğunu, kaza akabinde minibüslerin giriş ve çıkışları tamamen durdurulduğunu, durağa en son sanığın aracının girdiğini beyan ettiği; mevcut beyanlardan sanığın aracından sonra minibüs duraklarına başka araç girmediğinin anlaşıldığı, Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen otopsi raporuna göre ölende meydana gelen kırıkların kafa üzerinden bir araç geçmesi sonucu meydana getirilmiş nitelikte olduğunun belirtildiği; yargılama aşamalarında alınan beyanlarında; durağa geldiğinde durakta 20 kadar minibüsün sırada beklediğini, ... isimli kahyanın minibüsün yanına gelerek etrafını kontrol ettiğini ve kendisine sorduğunda minibüsün bir şahsa çarptığını duyduğunu söylemesi üzerine kendisine öyle bir şey olmadığını söylediğini, durağa en son giren aracın kendisinin aracı olduğunu hatırladığını beyan eden sanık, her ne kadar, ölene çarpmadığını iddia etse de; minibüs duraklarının toplanma yeri olan park alanına giden yolun üzerinde seyreden sanığın araç ve yaya trafiğinin yoğun olduğu böyle bir mahalde minibüs kullanırken daha dikkatli olmasının kendisinden bekleneceği, sanığın sevk ve idare hatası ile olaya sebebiyet verdiği ve bu oluşa göre sanığın asgari düzeyde tali kusurlu olduğunun kabulü gerekirken delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu takdirde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm tayini; '' şeklindeki bozma gerekçesi sonucu bakımından usul ve kanuna uygun olduğundan, kararda değişiklik yapılmasına yer olmadığına, CMK'nın 307/3.maddesi gereğince, mahkemenin direnme kararı konusunda karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİNE, 19.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.