Yargıtay 13. Hukuk Dairesi · E. 2017/6896 · K. 2020/477

13. Hukuk Dairesi         2017/6896 E.  ,  2020/477 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü. KARAR Davacı, davalı ile ... Aile Mahkemesi’nin 2013/384 esas sayılı dosyasıyla boşandıklarını, ancak kararın henüz kesinleşmediğini, evliyken davalıya annesinden 3 katlı bir evin miras kaldığını, davalının, diğer mirasçılar olan ablası ve babasına karşı ortaklığın giderilmesi davası açtığını, bu dava nedeniyle kendisinden borç para istediğini, kendisinin de 10/02/2011 tarihinde ... Halk Bankası Şubesi’nden 50.000,00 TL kredi çektiğini ve aynı gün bu paranın 45.300,00 TL'sini davalının Halk Bankasındaki hesabına yatırdığını, tarafların ayrı yaşamaya başlamasından sonra ve davalının boşanma davası açmasından sonra davalıya birçok kez rica etmesine rağmen borcunu ödemediğini, kredinin 33.223,27 TL’sini kendisinin, kalan kısmını davalının ödediğini, tüm bu nedenlerle davanın kabulü ile birlikte fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 33.223,27 TL'nin 10/02/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı, davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 15.240,99 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsile ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir. Dava, karı-koca arasında, ödünç verildiği iddiasına dayalı paranın iadesi istemine ilişkindir. Davalı, cevap dilekçesi ile, dava konusu kredinin annesinden kalan evi ihaleden satın almak için çekildiğini, ancak davacı ile aralarındak anlaşmazlıktan dolayı kredinin amacına uygun kullanılmadığını, davacının müşterek hanelerinden ayrıldıktan sonra kalan kredi borcunu kendisinin kapattığını, davacının davaya konu ettiği şekilde borç para vermediğini, kredinin evin ve çocukların masraflarına harcandığını belirtmiş; yargılama aşamasında davacı ile davalının müşterek çocuklarının tanık olarak beyanları alınmış, müşterek çocuklardan İsmail Berke beyanında, “...kredinin 2010 yılında çekildiğini hatırlıyorum, ben o dönem 12 yaşlarındaydım, annemle babam yanımızda konuşuyordu, hatırladığım kadarıyla kredi boşanma davası açılmadan önce kapatılmıştı, babamın ödenen kredilerin giderlerimize harcanması beyan ettiği zaman da boşanma davasından önceydi, ancak yine de tam hatırlamıyorum, hatırladığım kadarıyla annemin hesapta bulunan para zaman zaman giderlerimize kullanılarak harcandı,..”, müşterek çocuklardan ... beyanında, “...hatırladığım kadarıyla annem emekli olduktan sonra emekli ikramiyesinin üzerine bir miktar kredi çekilerek ev alınmak istendi, bu nedenle babam kredi çekti, bir yıl kadar ev arandı, ben de hep beraber ev aradığımız için bu olayları hatırlıyorum, ev bulunamayınca babam ev almaktan vazgeçti, daha sonra anneannemin ev meselesi çıkınca annem bunu almak istedi, babam buna da yanaşmayınca aile içerisinde huzursuzluklar çıktı, annem ve babam boşandılar, babam çekilen kredinin kalan kısmını annemin kapatmasını istedi, diğer kısımların ise bizim okul masraflarımız ve giderlerimiz için kullanılmasını istedi, o dönem ayrı yaşadıkları için boşanma davası açıldıktan sonra bu konuşmalar geçti diye hatırlıyorum, babamın böyle dedikten sonra neden tekrar bu para için dava açtığını bilemiyorum,...” şeklinde beyanlarda bulunmuştur. Her ne kadar mahkemece, davalı tanıkları olan müşterek çocukların ev içerisinde yaşanan olayları daha iyi bilebileceğinden, kredi çekilen para ile tarafların evlilik birliği içerisinde ev alma düşüncesinde oldukları ancak aramaya rağmen uygun ev bulunamadığından ev alınamadığı ve paranın davalı tarafça da kendine miras kalan evi almak için de kullanılamadığının anlaşıldığı, bu durum karşısında davacı tarafça çekilen kredinin tamamının ana para ve faizler dahil davalı tarafa borç olarak verildiği hususunun hakkaniyete uygun düşmeyeceği, davacı tarafça çekilen kredinin 45.300 TL'sinin davalının hesabına aktarıldığı, taraflar arasında bu konuda bir uyuşmazlık bulunmadığı, çekilen kredinin 30.059,01 TL'sinin davalı tarafından kapatıldığının Halk Bankası ... Şubesinden gelen müzekkere cevabından anlaşıldığı, bakiye kalan 15.240,99 TL'nin davalı tarafça davacıya ödenmediği kanaatine varılmakla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. TBK’nun 78/2. maddesinde “...ahlaki bir ödevin yerine getirilmiş olmasından kaynaklanan zenginleşmeler geri istenemez.” düzenlemesi mevcuttur. Tarafların müşterek çocuklarının tanık olarak alınan beyanları da gözetildiğinde; davacı babanın çocuklarının bakımı, korunması ve eğitimi ile ilgilenmesi, giderlerini karşılaması TMK’nun 327/1. maddesine göre ahlaki bir görevin yerine getirilmesi mahiyetinde olup, yukarıda açıklanan TBK’nun 78/2. maddesine göre geri istenmesi mümkün değildir. Mahkemece; açıklanan nedenlerle, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.