Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2017/7895 · K. 2017/11736

22. Hukuk Dairesi         2017/7895 E.  ,  2017/11736 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi DAVA TÜRÜ : ALACAK Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı, sakatlık indiriminden faydalandırılmaması, genel tatil ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ve genel tatil ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davalılar davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar, süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ...'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur. İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir. Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur. Dosya içeriğine göre, davacı, davalı Bakanlığa bağlı ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde, hizmet alımı yolu ile faaliyet gösteren ... Ltd. Şti. ve en son davalı ... İnşaat Ltd. Şti. bünyesinde garson olarak çalıştıktan sonra haklı sebeple iş sözleşmesini feshetmiştir. Mahkemece, anılan şirketler ile davalı Bakanlık arasında asıl-alt işveren ilişkisi bulunduğu kabul edildikten sonra İş Kanunu 112. maddesi gerekçe gösterilerek hesaplanan kıdem tazminatından yalnız davalı Bakanlık sorumlu tutulmuştur. Yukarıda belirtilen ve Dairemizce benimsenen ilkeler gereğince, devreden işveren ... Ltd. Şti.'nin kendi çalışma dönemi ve davacının bu dönemdeki son ücreti üzerinden, son alt işveren ... İnşaat Ltd. Şti.'nin ise hesaplanan kıdem tazminatının tamamından davalı Bakanlık ile birlikte müştereken sorumlu tutulması gereklidir. Ancak davacının mahkeme kararını temyiz etmemiş olması nedeni ile anılan şirketler lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek yalnız asıl işveren ...'nın rücu ilişkisini etkilememesi bakımından davalı şirketlerin sorumluluğuna karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır. Kabule göre de davalı Bakanlık harçtan muaf olduğu halde yargılama giderleri içerisinde hesaplanan harçtan sorumlu tutulması hatalıdır. SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 22.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.