Yargıtay 12. Ceza Dairesi · E. 2018/2369 · K. 2019/11238

12. Ceza Dairesi         2018/2369 E.  ,  2019/11238 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : TCK 89/4, 22/3, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Olay günü, saat 23:25 sıralarında, meskun mahalde, aydınlatması olmayan, bölünmüş tek yönlü, kuru asfalt yolda, kaza saatinden bir saat sonra yapılan ölçümde 0,15 promil alkollü vaziyette olan sanık yönetimindeki kamyonet ile Otogar istikametinden Yıldırım istikametine seyir halinde iken olay mahalline geldiğinde önünde yavaşlayan araç nedeniyle kontrolsüz şekilde sola yöneldiğinde sol şeridi takiben seyir halinde olan sürücü ... yönetimindeki otomobil ile çarpışması sonucu, sanığın aracında bulunan bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde ikisinin basit tıbbi müdahale ile giderilemez, kemik kırığı oluşacak şekilde, ...'nın aracında bulunan iki kişinin ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandıkları olayda; mağdurların olay günü sanığın kendilerini araca aldığını, alkollü olduğunu fark edince inmek istediklerini söyledikleri ancak sanığın hızını arttırıp zikzaklar çizmeye başladığını, daha sonra kazanın meydana geldiğini belirtmişlerse de Adli Tıp Kurumunun bilimsel verilere dayanarak oluşturduğu görüşlere ve Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre, 100 promilden fazla alkol miktarı güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracağından, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin kabul edildiği, somut olayda sanığın kaza esnasında 0.15 promil alkollü olduğunun tespit edildiği dikkat alındığında ve kaza esnasında sanığın kullandığı aracın hızının şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespit edilemediği anlaşılmakla TCK'nın 22/3. maddesinde tanımlı bilinçli taksirin uygulama imkanının bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayin edilmesi, Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülüp, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.