Yargıtay 3. Ceza Dairesi · E. 2018/3670 · K. 2018/18633

3. Ceza Dairesi         2018/3670 E.  ,  2018/18633 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi KATILANLAR : ..., ..., ..., ... HÜKÜMLER : Hükmün açıklanmasını geri bırakılması, temyiz isteminin reddi, mahkumiyet Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak; Gereği görüşülüp düşünüldü: Katılan ... vekilinin, sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazının suçun vasfına yönelik olduğu anlaşılmakla, bu hükmün temyizi kabil olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; 1) Sanık ... hakkında katılanlar Hüseyin ve ...'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılanlar Osman, Özgür ve Hüseyin'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılanlar Hüseyin, Özgür ve ...'e ve mağdur ...'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi gereğince “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereğince kararların temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 2) Sanık ... hakkında katılanlar Bedirhan ve Hüseyin'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılanlar Özgür ve Bedirhan'a yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, katılanlar Bedirhan, Hüseyin ve Özgür'ün temyiz istemlerinin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 3) Sanıklar ... ve ...'un 18.03.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararlara ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Hükmolunan adli para cezalarının 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan bahisle reddine ilişkin kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından, sanıklar Muammer ve Ömer'in temyiz itirazlarının reddi ile redde ilişkin 18.03.2015 tarih ve 2014/21 Esas- 2015/33 Karar sayılı ek kararın istem gibi ONANMASINA, 4) Sanıklar Necip ve Ömer hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Sanık ...'in, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca tayin edilen cezasından, katılan ...'ü yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaralaması nedeniyle, TCK'nin 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırım uygulanması gerektiği halde, hükümde katılanın yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralandığının belirtilmesi suretiyle uygulanan kanun maddesi "TCK'nin 87/1-c" olarak hatalı belirtilmiş ise de, bu husus mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir. Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus sanık ... hakkında infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ... müdafiinin ve katılan ... vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 5) Sanık ... hakkında katılanlar Osman ve ...'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılanlar Osman ve ...'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak; a) Sanıklar Uğur ve Kürşad hakkında tekerrüre esas alınan Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/1006 Esas, 2011/497 Karar sayılı ilamında, sanık ...'un TCK'nin 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme, TCK'nin 86/2. maddesinde düzenlenen kasten basit yaralama suçlarından, sanık ...'ın ise mala zarar verme, kasten basit yaralama ve TCK'nin 125/1-4 maddelerinde düzenlenen alenen hakaret suçlarından mahkumiyetlerine karar verildiği, bu ilamda mala zarar verme suçu ile kasten basit yaralama ve hakaret suçlarının aynı zamanda birlikte işlenmesi nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesi gereği uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı ancak hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre 5237 sayılı TCK'nin 151/1. maddesi kapsamındaki mala zarar verme suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması gözetilerek, ilamda belirtilen suçlar yönünden, uzlaştırma yapılıp yapılmadığı mahkemesinden araştırılarak, sonucuna göre sanıklar hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Kabule göre de; b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Kürşad ve Uğur'un, katılanlar Bedirhan ve Hüseyin'in, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.