Yargıtay 11. Ceza Dairesi · E. 2018/4865 · K. 2018/7779

11. Ceza Dairesi         2018/4865 E.  ,  2018/7779 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet HÜKÜM : Sanık ... yönünden beraat, sanık ... yönünden mahkumiyet A)Sanık ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükümlerine ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi: Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, B)Sanık ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine ilişkin Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesi: Sahte fatura düzenleme suçlarında suç tarihinin düzenlenen en son fatura tarihi olduğu cihetle, düzenlenen en son fatura tarihinin 05/02/2008 ve bu tarihte yürürlükte bulunan 213 sayılı Kanun'un 359/b-1. maddesine göre temel cezanın alt sınırının 18 ay olması nedeniyle, tebliğnamedeki bir numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak; 1-Her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek fiilerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılında birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç oluşturacağı gözetilmeden; a) Kurumlar vergisi yönünden ayrı suç, KDV yönünden ayrı suç kabul edilmesi, b) Sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanmaması, 2-Belge sayısının TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasındaki oranın belirlenmesinde dikkate alınması yerine temel cezanın tayinine esas alınması, 3- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 09.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.