Yargıtay 17. Ceza Dairesi · E. 2018/6520 · K. 2019/8308

17. Ceza Dairesi         2018/6520 E.  ,  2019/8308 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: 1)Sanık ...’nun hiçbir aşamada suçlamayı kabul etmemesi, 19/03/2015 tarihli duruşmada “BİONET firmasının yetkili olduğunu ve emrinde çalıştığını” söylemesi karşısında, hırsızlık olayının meydana geldiği Haliç Hospital isimli hastanenin atığ yağlarının toplanması konusunda suç tarihinde BİONET isimli firma ile bir anlaşmasının bulunup bulunmadığı ve suç tarihlerinde sanığın bu firmada görev yapıp yapmadığı hususları açıklığa kavuşturulmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi, 2)Sanık tarafından hastaneye gönderilen yaşları küçük tanıklar ... ve ... isimli şahıslar yargılama aşamasında mahkemece dinlenilmeden, haklarında herhangi bir soruşturma yürütülüp yürütülmediği ve bu şahısların sanığın ifadesinde beyan ettiği BİONET firması ile ilişkilerinin bulunup bulunmadığı araştırılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi, Kabule göre; 3)Mahkeme gerekçesinde sanığın yanında çalıştırdığı yaşı küçük kişilere hastaneden atığ yağ çaldırdığını kabul etmesi karşısında TCK’nun 37/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması, 4)5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır. Somut olayda ise; hastaneden götürülen atık yağın değer tespiti yapılarak TCK’nun 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi, 5)Kısa süreli olmayan erteli hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün yasal sonucu olan ve TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b, ve ihtiyari olarak e bendinde belirtilen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilebilir, ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/3. maddesine göre "Mahkum olduğu hapis cezası ertelenen veya koşullu salıverilen hükümlünün kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, hapis cezası ertelenen sanık hakkında, aynı Kanun'un 53/1-c maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken hırsızlık suçundan sanığın 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının korunmasına, 21/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.