Yargıtay 12. Ceza Dairesi · E. 2019/11624 · K. 2020/7386

12. Ceza Dairesi         2019/11624 E.  ,  2020/7386 K. "İçtihat Metni" Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle öldürme Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1-a, 52/2-3-4. maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre, sanığın sevk ve idaresindeki kepçe ile olay günü geceleyin aydınlatma bulunan sokaktaki boş araziyi düzeltmek amacıyla ileri geri yapmak suretiyle hafriyat alırken sokağa bitişik şekilde olan evinin önünde arkası dönük vaziyette bulunan yayaya çarpması sonucu yayanın tedavi gördüğü hastaneye hayatını kaybettiği, sanığın ise çalışma alanının şerit vb. bir engel ile çevrilmemesi, işaretçi çalıştırılmaması, dar bir alanda çalışıldığı halde daha fazla dikkat ve özen göstermemesi sebebiyle tam kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, tam kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu 1 kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın ölene çarpmadığından kusursuz olduğuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak, Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5. fıkrasındaki “TCK'nın 52/2-3 maddeleri uyarınca sanığa verilen hapis cezasının” ibaresinden sonra gelmek üzere "910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.