Yargıtay 11. Ceza Dairesi · E. 2019/11645 · K. 2023/6341

11. Ceza Dairesi         2019/11645 E.  ,  2023/6341 K. "İçtihat Metni" İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/430 E., 2015/560 K. SUÇ : Resmi belgede sahtecilik HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Gaziantep 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli ve 2015/430 Esas, 2015/560 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi; suça konu nüfus cüzdanını hiç kullanmaması nedeniyle suçun oluşmaması ve belge 2000 yıllarında hazırlandığından zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle hükmün bozulması talebine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında başka bir suç nedeniyle yapılan soruşturma sırasında alınan arama kararı uyarınca ikametinde yapılan aramada ele geçen nüfus cüzdanının sanığın fotoğrafını ancak ... kimlik bilgilerini taşıdığı tespit edilmekle sanığın resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla dava açılmıştır. 2. Sanık suçu ikrar etmiş, yurt dışına çıkabilmek için bu belgeyi düzenlettirdiğini ancak hiç kullanmadığını beyan etmiştir. 3. Adana Kriminal Polis Laboratuvarının 08.05.2014 tarihli uzmanlık raporunda; belgede fiziksel ve kimyasal yollarla silinti kazıntı yapıldığını gösterir bulguya rastlanılmadığı belirtilmiştir. 4. Mahkemesince yapılan gözlemde; belgenin aldatcılık niteliğini haiz olduğu kabul edilmiş, atılı suçun yasal unsurları gerçekleştiğinden bahisle sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.10.2003 tarihli ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 tarihli ve 2011/8-335 Esas, 2012/1804 Karar sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, sahtecilik suçunun oluşabilmesi için belgenin nesnel olarak aldatıcılık yeteneğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, muhatabın hatasından dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatma yeteneğinin varlığını göstermeyeceği gözetilerek; dosyada aslı bulunan suça konu nüfus cüzdanı üzerinde Heyetimizce yapılan gözlemde, belge üzerindeki fotoğrafta ve belgenin arkasında soğuk mühür izinin bulunmadığı ve fotoğrafın, hanesine uyum sağlamadığının anlaşılması karşısında, suça konu belgenin mevcut haliyle aldatıcılık niteliğinin bulunmadığı, bu nedenle suçun yasal unsurlarının oluşmadığı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet hükmü kurulması, 2. Kabule göre de;5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Hukuka aykırı olarak görülmüştür. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli ve 2015/430 Esas, 2015/560 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.09.2023 tarihinde karar verildi.