Yargıtay 11. Hukuk Dairesi · E. 2019/1996 · K. 2022/7296

11. Hukuk Dairesi         2019/1996 E.  ,  2022/7296 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada ... 6. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 05.03.2019 tarih ve 2018/385 E. - 2019/25 K. sayılı ek kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili; müvekkilinin 1999 yılında Yurt Bank ... Şubesi nezdinde hesap açtırdığını, banka çalışanlarının yanlış ve kasıtlı yönlendirmeleri ile mevduatın offshore bankasına yatırıldığını, banka yöneticileri ...ile birlikte 53 sanık hakkında bankayı vasıta kılmak suretiyle dolandırıcılık suçundan kamu davası açıldığını, ceza aldıklarını ve kesinleştiğini, alacağın offshore bankasından tahsil imkanının bulunmadığını, müvekkilinin ödenmeyen mevduatından Yurt Ticaret ve Kredi Bankasının devredildiği davalı bankanın sorumlu olduğunu ileri sürerek 4.292,00 TL’nin yatırıldığı 24.11.1999 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, fer’i müdahil vekili ve ihbar olunan vekilleri, husumet, zamanaşımı, hak düşürücü süre ve esasa ilişkin savunmalarda bulunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile 4.292,00 TL alacağın 24.11.1999 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Asıl kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Mahkemece 01.03.2019 tarihli ek karar ile kararın miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Ek karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. 1- Mahkemece 01.03.2019 tarihli ek kararla davalı vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden reddine karar verilmişse de, karar tarihi olan 2019’da temyiz sınırının 3.200,00 TL olduğu, davada kabulüne karar verilen 4.292,00 TL’nin temyiz sınırının üstünde olduğu bu itibarla mahkemece verilen ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile 01.03.2019 tarihli ek kararın bozulmasına ve davalı vekilinin esas karara ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine karar vermek gerekmiştir. 2- Davalı vekilin mahkemenin 13.02.2019 tarihli kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre ve davalı vekilinin temyiz dilekçesinde zamanaşımı def’inin açıkça ileri sürelmemesine göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile 01.03.2019 tarihli ek kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 24/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.