Yargıtay 4. Hukuk Dairesi · E. 2019/350 · K. 2019/1210
4. Hukuk Dairesi 2019/350 E. , 2019/1210 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi Asıl davada davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Medya Yayıncılık AŞ ve ... aleyhine 24/10/2014 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat, birleşen davada davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Medya Yayıncılık AŞ ve ... aleyhine 04/11/2014 gününde verilen dilekçeler ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Asıl ve birleşen dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Asıl davada davacı vekili, davacının Yargıtay 2. Hukuk Dairesi üyesi olarak görev yaptığını, Yargıtay Genel Kurulunca 23/09/2014 tarihinde yapılan seçimlerde HSYK üyeliğine aday olmak için başvuruda bulunduğunu, davalı şirket bünyesinde yayınlanan Star Gazetesinin 22/09/2014 tarihli nüshasında diğer davalı ... tarafından "Pensilvanya Yargıtay Yapımı Bizans Oyunu" başlıklı köşe yazısının yayınlandığını, dava konusu yazıda davacının yasa dışı terör örgütü ile ilişkilendirildiğini, yayının gerçek dışı olup davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmiş; birleşen davada ise, davalı şirket bünyesinde yayınlanan ... Gazetesinin 24/09/2014 tarihli nüshasında, diğer davalı ... tarafından kaleme alınan "Yargıya Yatak Odalı ve İple Tehdit" başlıklı yazının davacının kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olduğunu belirterek oluşan manevi zararın tazminini talep etmiştir. Davalılar vekili, asıl ve birleşen davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, yargılamanın hiçbir aşamasında davacının aynı zamanda suç örgütü olan paralel yapılanma ile bağlantısına ilişkin delil ibraz edilmediği, dolayısıyla dava konusu yazılarda görünür gerçekliğin mevcut olmadığı, bu hali ile her iki gazete yazısının da basın özgürlüğü kavramı içerisinde değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Basın özgürlüğü, Anayasa’nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 1. ve 3.maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir. Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa’nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur. Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; HSYK seçimlerinin gündemde olduğu günlerde yapılan yayınlar, kamuoyunun yakından ilgisini çeken, güncel ve toplumda tartışılan konulara ilişkindir. Dava konusu yayınlar yukarıda açıklanan ilkeler ışığında değerlendirildiğinde kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olmayıp basın ve ifade özgürlüğü kapsamındadır. Şu durumda asıl ve birleşen davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş; açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.