Yargıtay 8. Hukuk Dairesi · E. 2019/4767 · K. 2021/4975

8. Hukuk Dairesi         2019/4767 E.  ,  2021/4975 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi MAHKEMESİ : Çorlu İcra Hukuk Mahkemesi Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Çorlu İcra Hukuk Mahkemesinin 22.05.2018 tarihli ve 2015/544 Esas, 2018/368 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı üçüncü kişi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı üçüncü kişi vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü: K A R A R Davacı üçüncü kişi vekili, haciz yapılan fabrikanın dava dışı Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş.'den içinde bulunan sabit kıymet ve hacze konu bütün makinelerle birlikte satın alındığını, borçlu şirketin haciz yapılan adreste kiracı olup, kira akdinin 13.04.2015 tarihli protokol ile fesh edildiğini, haczedilen malların müvekkillerine ait olduğunu belirterek, davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir Davalı alacaklı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. İlk Derece Mahkemesince, dosyaya sunulan kira sözleşmesinin fesih protokol tarihinden sonra ödeme emrinin haciz adresinde tebliğ edilmesi nedeniyle, mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı lehine olduğu kabul edilmiştir. Davacı üçüncü kişi şirketin defterlerinin incelenmesi neticesinde düzenlenen bilirkişi raporunda ise kira ödemelerinin tahakkuk ettirilmesine rağmen, ödeme kayıtları bulunmadığı gibi mahcuzların tamamına ilişkin bir tek faturanın sunulduğu ve ayırt edici özellikleri bulunmayan mahcuzlar ile karşılaştırma yapılamadığı, bu nedenle mahcuzların mülkiyetinin davacıya ait olduğu anlaşılamadığından davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı üçüncü kişi vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, haciz yapılan adresin ödeme emri tebliğ adresi olup, 20.04.2015 tarihinde yapılan ilk haczin borçlunun huzurunda yapıldığı, herhangi bir istihkak iddiasında bulunulmadığı, haczin düşmemesi için 20.04.2015 tarihinde haczedilen malların haciz işlemlerinin aynı adreste 20.10.2015 tarihinde gerçekleştirildiği, davacı tarafından birinci hacizden sonra ikinci hacizden önce 07.05.2015 tarihinde fabrikanın satın alındığı anlaşılmış olduğundan, davacının iddiası ispatlanamadığı kabul edilerek davacının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir. Somut uyuşmazlıkta, davacı üçüncü kişi şirket 07.04.2015 tarihinde haciz adresini dava dışı Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş.'den satın almış, 13.08.2015 tarihinde Kadıköy 32. Noterinin 24334 yevmiye numarası ile onaylanan 01.07.2015 başlangıç tarihli kira sözleşmesine istinaden haciz adresini dava dışı Atlas Blok Tuğla Ltd. Şti.’ye kiraya vermiştir. Borçlu şirketin ise 13.04.2015 tarihli fesih protokolü uyarınca adresten ayrıldığı iddia edilmesine rağmen 20.04.2015 tarihli ilk hacizde borçlu şirketin çalışanının haciz adresinde bulunduğu belirtilmiş ve ödeme emri 07.04.2015 tarihinde haciz adresinde tebliğ edilmiştir. Davacı şirket ise dava dilekçesinde dava dışı eski malik Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş. ile borçlu şirket arasında yapılan kira sözleşmelerine dayanmış, ayrıca kendisinin haciz anında adreste hazır olan Atlas Blok Tuğla Ltd. Şti. ile yapmış olduğu kira sözleşmesini de dosyaya sunmuştur. Yukarıda anlatılanlar ışığında davacının sunduğu sözleşmelere konu olan kira ilişkilerinin gerçek olup olmadığı, kira bedellerinin düzenli olarak ödenip ödenmediğinin tespit edilebilmesi ve tarafların iddiaları hakkında somut ve açık değerlendirme yapılabilmesi için davacının defterleri ile birlikte borçlu şirketin, dava dışı Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş.’nin ve dava dışı Atlas Blok Tuğla Ltd. Şirketi’nin defterleri de incelenmesi gerekirken, sadece üçüncü kişinin defterleri üzerinde yapılan inceleme ile hüküm kurulması yeterli değildir. Şöyle ki, borçlu şirket ile dava dışı Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş. ticari defterleri üzerinde yaptırılacak inceleme ile (açılış ve kapanış tasdiklerinin yapılmış olması göz önünde bulundurularak) 23.12.2010, 21.05.2012 ve 21.05.2013 tarihli kira sözleşmelerine ve davacı üçüncü kişi şirket ile dava dışı Atlas Blok Tuğla Ltd. Şti. defterleri üzerinde yapılacak inceleme ile ise 01.07.2015 başlangıç tarihli 13.08.2015 tarihinde Noter tarafından onaylanan kira sözleşmesine konu gerçek kira ilişkilerinin bulunup bulunmadığının belirlenmesi için sözleşmelerin defterlerde kayıtlı olup olmadığı, kira ödemelerinin yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise ödemelerin defter kayıtlarında yer alıp almadığı hususlarında Yargıtay denetimine elverişli uzman bilirkişi raporu alınması ve alınacak raporun dosyada mevcut diğer delillerle birlikte değerlendirilerek sonucuna göre istihkak iddiası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma neticesinde yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. SONUÇ: Davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi kararının yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nin 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 10.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.