Yargıtay 22. Hukuk Dairesi · E. 2019/5387 · K. 2019/15579
22. Hukuk Dairesi 2019/5387 E. , 2019/15579 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :İş Mahkemesi DAVA TÜRÜ : ALACAK Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Y A R G I T A Y K A R A R I
Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, davacının 26.09.2012–31.12.2013 tarihleri arasında davalı Üniversitenin Göğüs Hastalıkları servisinde hemşire olarak taşeron şirketler bünyesinde ilave tediye ücreti hak edecek şekilde çalıştığını, davalı hastanenin uzmanlık gerektiren hizmetlerini taşeron şirketler vasıtasıyla yürüttüğünü, Dev-Sağlık İş Sendikasının başvurusu sonucunda Çalışma Bakanlığı İş Müfettişlerince davalı işyerinde yapılan incelemede 01.01.2008-31.12.2010 tarihleri arasındaki temizlik hizmetleri işi ile 01.01.2009-31.12.2010 tarihleri arasındaki biyomedikal aletlerin temizlik işi sözleşmelerindeki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, kesinleşen rapor sonucunda davacının davalı işyerinin işçisi konumuna geldiğini, 6772 sayılı Kanunu'nun 1. ve 3. maddesi gereğince ödenmesi gereken ilave tediye alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, müvekkili Üniversiteye bağlı Balcalı Hastanesinde 2010 yılından itibaren her hizmet için ayrı ayrı ihale yapıldığını, hangi işte kaç işçinin çalışacağının belirlendiğini, muvazaa raporu düzenlenen dönemden sonrası için ihale ve sözleşme şartlarının düzeltildiğini, davacının ilave tediye ücreti talebinin hukuka aykırı olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, yapılan yargılama sonucu yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Temyiz Başvurusu: Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Gerekçe: Taraflar arasında, öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanunen geçerli olup olmadığı ve muvazaaya dayalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Somut olayda, davacının 26.09.2012–31.12.2013 tarihleri arasında davalı Üniversitenin Göğüs Hastalıkları servisinde, taşeron ... Tur.Tem.Gıda ve Taş A.Ş. bünyesinde hemşire olarak çalıştığı sabittir. 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 36. maddesinin “III-Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı” kısmına eklenen, “Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla, Bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, davalı üniversitenin bu kapsamda, hizmet alım suretiyle sağlık personeli çalıştırması mümkündür. Bu halde, asıl işin tamamı ya da bir kısmı, 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde öngörülen sınırlamalara tabi olmaksızın alt işverene verilebilir. Bu durumda sadece 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 7. fıkrası ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19. maddesi çerçevesinde muvazaa denetimi yapılabilir. Dava dilekçesinde, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından düzenlenmiş muvazaa tespitine ilişkin inceleme raporuna dayanılmakta ise de, söz konusu rapor 01.01.2008-31.12.2010 tarihleri arasındaki hizmet alım sözleşmelerine ilişkindir. Davacı işçi ise, 26.09.2012–31.12.2013 tarihleri arasında çalıştığından, muvazaa tespitine ilişkin raporun davacıya bir etkisi bulunmamaktadır. Dosyaya sunulan 2012-2013 yıllarına ilişkin hizmet alım sözleşmesi ve teknik şartnamesi incelendiğinde hizmet alım sözleşmesinin sağlık hizmetlerine ilişkin olduğu, teknik şartnamenin hemşirelik hizmetlerinin yürütülmesi işini kapsadığı, hemşirelik hizmetinde 300 elemanın çalıştırılacağına ilişkin düzenlemeler bulunduğu, bu kapsamda davacının çalışma dönemi olan 26.09.2012–31.12.2013 tarihlerine ilişkin ihale döneminde herhangi bir muvazaalı işlem bulunmadığı anlaşılmaktadır. Tüm dosya kapsamından, davacının fiilen hemşire olarak görev yaptığı sabittir. Yukarıda yapılan açıklamalar uyarınca, geçerli bir alt işveren-asıl işveren ilişkisine bağlı olarak çalışan alt işveren işçisi davacı 6772 sayılı Yasadan dolayı ilave tediye ücreti talep edemeyecektir. Mahkemece, davacının ilave tediye istemine ilişkin talebin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ilave tediye isteminin kabulüne dair hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 09.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.