Yargıtay 17. Ceza Dairesi · E. 2019/7429 · K. 2019/8199

17. Ceza Dairesi         2019/7429 E.  ,  2019/8199 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Direnme (Mahkumiyet) Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: 1)Suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz talebinin yapılan incelemesinde; Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, yüzüne karşı 07/02/2019 tarihinde tefhim edilen hükmü, 22/02/2019 tarihinde CMUK'nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin aynı Yasa'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 2)O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin yapılan incelemesinde; 12/04/2018 gün, 2018/44 Esas ve 2018/146 Karar sayılı mahkeme ilamının temyizi üzerine Dairemizce verilen 29/11/2018 tarih, 2018/4880 Esas ve 2018/15352 Karar sayılı bozma ilamı ile; “Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Suça sürüklenen çocuk ...'in katılan kuruma yönelik hırsızlık eyleminde; 5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır. Somut olayda, suça sürüklenen çocuk ...'in 02.05.2014 günü Ömer Burak Terzi Özel Eğitim ve Anaokuluna gece saatlerinde girdiği, müdür odasında bulunan çekmecede bulunan zarf içerisindeki 20,00-30,00 TL kadar bozuk parayı alması şeklinde gerçekleşen eyleminde, önceki bozma kararında da açıkça ifade edildiği gibi suça sürüklenen çocuğun cezasından indirim yapılmak sureti ile mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, hatalı ve yetersiz gerekçe ile fazla ceza tayini, nedeniyle bozulmasına karar verildiği, yerel mahkemenin 07/02/2019 tarih, 2019/4 Esas ve 2019/14 Karar sayılı ilamı ile “... Suça sürüklenen çocuğun yaptığı araştırma neticesinde ancak bulabildiği parayı aldığından hakkında TCK'nun 145. madesi de uygulanmamış ve önceki hükümde direnilmesine karar verildiği” gerekçesiyle direnme kararı verilerek dosya Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı ve yine son olarak 27.11.2018 gün, 2017/2-1043 Esas ve 2018/577 Karar sayılı içtihatları dikkate alındığında; dairemizin bozma kararında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması nedeniyle, Mahkemenin 07/02/2019 günlü direnme kararı yerinde görülmediğinden, dosyanın incelenmek üzere Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 27/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.