Yargıtay 11. Ceza Dairesi · E. 2019/7490 · K. 2019/8608

11. Ceza Dairesi         2019/7490 E.  ,  2019/8608 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet HÜKÜM : Mahkumiyet I-Sanık hakkında "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde: Sanığa yüklenen "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, KDV indiriminde kullanılan son fatura tarihleri de dikkate alınarak, 2005 takvim yılı yönünden "21.11.2005", 2006 takvim yılı yönünden "21.01.2007" olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞMESİNE, II-Sanık hakkında "2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde: Dosya içerisinde mevcut bulunan sanığın kullandığı faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi tekniği raporlarında yer alan tespitler ile 06.04.2015 tarihli bilirkişi raporu dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip sanık hakkında mahkûmiyet hükümleri kuran Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki eksik araştırmaya yönelik bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak; 1-5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.07.2011 tarihli 2011/4511 Soruşturma ve 2011/2606 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında, “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, "sahte fatura düzenleme" ve “sahte fatura kullanma” suçlarının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, birbirlerine dönüşemeyeceği gözetilmeden, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12.10.1987 tarihli 1987/8-361-458 sayılı kararında da belirtildiği üzere, kısa karar ile gerekçeli karar arasında farklılık bulunduğu takdirde kısa karara itibar edileceği hususu da dikkate alınarak, hükmün tefhim edildiği kısa kararda “sahte fatura düzenleme” suçundan hüküm kurulduğu belirtilmesine karşın, kararın gerekçe kısmında sanığın “sahte fatura düzenleme, kullanma” suçunu işlediği kabul edildikten sonra, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında yine “sahte fatura düzenleme/kullanma” suçundan hüküm kurulduğu belirtilmek suretiyle hüküm fıkrası da değiştirilerek, hükümde çelişkiye neden olunması, 2-Kabule göre de; a)2007 takvim yılı için "25.01.2008", 2008 takvim yılı için "25.12.2008" olan suç tarihlerinin, gerekçeli karar başlığında "29.11.2010" şeklinde yanlış yazılması, b)Adli Emanetin 2011/741 sırasında kayıtlı belgelerin akıbeti hakkında herhangi bir karar verilmemesi, c)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.