Yargıtay 12. Ceza Dairesi · E. 2020/10242 · K. 2023/1336

12. Ceza Dairesi         2020/10242 E.  ,  2023/1336 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2015 tarihli ve 2015/413 Esas, 2015/1171 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 26.10.2010 tarihli ve 2016/103247 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Katılan vekilinin temyiz isteği; 1.Sanıkların suçu işlediğinin sabit olduğuna, 2.Eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulduğuna, 3.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 4.Diğer temyiz sebeplerine, ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR A. Yerel Mahkemenin Kabulü 1.İddia, savunma, müşteki kurum beyanı, olay yeri tespit tutanağı, Müze Müdürlüğü'nün raporu, olay yeri fotoğrafları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların kültür varlıkları bulmak amacıyla izinsiz olarak kazı ve sondaj yaptıklarından bahisle cezalandırılmaları talebi ile kamu davası açılmış ise de; sanıkların atılı suçu işlediklerine dair mahkumiyetlerine yeter, her türlü şüpheden uzak, somut, kesin, yeterli ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesiyle, sanıkların beraatine karar verildiği belirtilmiştir. 2.Sanık ... savunmasında; "Ben bu hususta daha önce jandarmada ayrıntılı ifade vermiştim. Bizim bu konuyla bir alakamız yoktur. Bir kısmı bizim tarlamızda kalan kazıyı kimin yaptığını bilmiyorum. Ama köyün her tarafından bu şekilde kazılar yapılıyormuş. Sonradan duydum. Ben 2 sene önceye kadar oraya sebze ekmiştim. Evin oradaki depodan oraya giden hortumu da 2 sene önce çekmiştim. 2 senedir durmaktadır. Tarlaya kadar gelen hortum birbirine ekli vaziyettedir. Tek parça değildir. Hortmun ucunun kazı yapılan alandaki çukurun içerisinde olduğunu ben de gördüm. Hortumu kimin çukura koyduğunu ve başkalarının kullanıp kullanmadığını bilmiyorum, ben bu hortumu 2 sene önce sebze ekmek için kullanıyordum, suçlamaları kesinlikle kabul etmiyorum. Kazıyla ne benim ne annemin hiçbir ilgisi yoktur." demiştir. 3.Sanık ... savunmasında; "Kazı yapılan yer bizim evden gözükmüyor, biz oranın kazıldığını fark ediyorduk, ama kimin kazdığını göremiyorduk, ben bir keresinde kazı yapıldığını fark edince adamları taşladım. Adamlar oradan ayrıldılar, ama korktuğum için yanlarına gidemedim. Orayı kesinlikle biz kazmadık, suçlamaları kabul etmiyorum, beraatimi talep ediyorum." demiştir. 4.Müze Müdürlüğü raporunda, kazı yapılan alanın 2863 sayılı Kanun kapsamında kalmadığı belirtilmiştir. IV. GEREKÇE 1. Olay günü sanık ...'in kullanmakta olduğu evin 100 metre doğusunda, dere yatağı istikametinde kazı yapıldığı duyumunun alınması üzerine kolluk ekiplerince olay yerine intikal edildiği, kazı yapılan yerin 15-20 metre üst tarafında bulunan fındıklık arazide, arazi sahibi sanık ...'in bulunduğu, kolluk ekiplerince kazı alanına geçildiği, çok sayıda çukurluk alan olduğu, ancak bu çukurlukların en son 10-15 gün kadar önce açılmış olduğu ve daha eski tarihlere ait de kazılar yapılmış olduğu, kazı yapılan alanda bahçe yapıldığı, bahçe içerisinde kara lahana bitkisinin ekildiği ve hasatının yapıldığı, kazı yapılan çukurların bir tanesinin içinde İlker'in annesinin ikamet ettiği evine kadar yaklaşık 95 metrelik ara bağlantılı olarak uzanan su hortumu bulunduğu, hortumun evin ön bahçesinde bulunan musluk ve yanındaki su tankına kadar geldiği, diğer çukurlarda balyoz, manivela gibi kazıya yarar aletlerin bulunduğu hususlarının tespit edildiği, sanıkların üzerlerine atılı suçlamayı kabul etmedikleri, İlker'in savunmasında, dava konusu yerdeki hortumu sebze ekmek amacıyla evdeki depodan 2 sene önce çektiğini, annesinin ve kendisinin kazı ile ilgisinin olmadığını belirttiği, kolluktaki beyanında da, dava konusu yere 2-3 aydır uğramadığını, hortum dışındaki malzemelerin kendisine ait olmadığını beyan ettiği, sanık ...'nin savunmasında, daha önce dava konusu yerin kazıldığını fark ettiklerini ancak kimin kazdığını görmediklerini, bir keresinde kazı yapıldığını fark edince kendilerini taşladığını, ancak korktuğu için yanlarına gitmediğini, şahısların oradan ayrıldıklarını beyan ettiği dosya kapsamında, sanıkların kazı yaparken suç üstü yakalanmadıkları, üzerlerine atılı suçu işlediklerine dair, savunmalarının aksine, şüpheden uzak, mahkumiyete yeter derecede kesin delil mevcut olmadığı anlaşıldığından, mahkemece sanıkların beraatine dair hüküm tesisinde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2015 tarihli ve 2015/413 Esas, 2015/1171 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.04.2023 tarihinde karar verildi.