Yargıtay 10. Ceza Dairesi · E. 2020/18507 · K. 2023/1807
10. Ceza Dairesi 2020/18507 E. , 2023/1807 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma HÜKÜM : Mahkûmiyet Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 05.03.2012 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi ile 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakebesi Hakkında Kanun'un (2313 Sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin son fıkrası uyarıca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. B. Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.04.2012 tarihli ve 2012/278 Esas, 2012/287 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan görevsizlik kararı verilerek Antalya Sulh Ceza Mahkemelerine gönderilmesine, 2313 sayılı Kanun'a muhalefet suçunun ise ayrı bir esasa kaydına karar verilmiştir. Antalya 5. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 19.03.2014 tarih, 2012/801 Esas, 2014/285 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmiştir. Kararın 03.05.2014 tarihinde kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir. C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Antalya 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2015/579 Esas, 2016/414 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesi ve 52 nci maddesi uyarınca 6000 TL adli para cezasına karar verilmiştir.