Yargıtay 11. Hukuk Dairesi · E. 2020/202 · K. 2020/3998

11. Hukuk Dairesi         2020/202 E.  ,  2020/3998 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 27.02.2019 tarih ve 2014/1153 E. - 2019/164 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 05.12.2019 tarih ve 2019/737 E. - 2019/896 K. sayılı ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, davalı şirketin Avrupa'da ve özellikle Almanya'da Türk işçilerinden istenildiği an geri alınabileceği ve yüksek oranlarda faiz verileceği vaadiyle para topladığını, davacının da 07.04.2001 tarihli makbuz ile 8.181,84 Euro ödediğini, davalı şirketin bu şekilde binlerce kişiyi dolandırmak suretiyle haksız çıkar sağladığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 8.181,84 Euro alacağın tahsil tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, öncelikle zamanaşımı ve hukuki yarar yokluğu itirazı ile teminat ve kesin hüküm itirazında bulunmuş ve ayrıca davanın esastan da reddini savunmuştur. İlk derece mahkemesince, kesin hükme ilişkin dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi’nce, ilk derece mahkemesince kesin hükme ilişkin dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi 2019/737 E. 2019/896 K. 05.12.2019 tarihli ek kararı ile dava değerinin 23.765,79 TL olduğu, bu miktarın 2019 yılı için belirlenen temyiz parasal sınırı olan 58.800,00 TL'nin altında kaldığı gerekçesiyle HMK'nın 366. maddesi delaletiyle 346. maddesi gereğince davacının temyiz kanun yoluna başvuru dilekçesinin reddine karar verilmiştir. Ek kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeblere temyiz olunan miktarın 6100 sayılı HMK 362/1 – a maddesinde öngörülen kesinlik sınırları içerisinde bulunmasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile HMK 370/1 maddesi gereğince ek kararın ONANMASINA, HMK 372 maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.