Yargıtay 14. Ceza Dairesi · E. 2020/205 · K. 2022/326

Ceza Genel Kurulu         2020/205 E.  ,  2022/326 K. "İçtihat Metni" Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi Suça sürüklenen çocuk ...’nin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan TCK’nın 103/1-b delaletiyle 103/2, 103/6, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109/2, 109/3-f, 109/5, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... (Kapatılan) Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.12.2011 tarihli ve 221-402 sayılı hükümlerin suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 11.11.2014 tarih ve 2858-12496 sayı ile; "Mağdurenin, olay tarihinde sanık ile birlikte gittikleri kafede talep ettiği kolasının içine sanığın ilaç atarak kendinden geçmesini sağladığı ve devamında evine götürerek burada kendisi ile anal yoldan ilişkiye girdiğini iddia etmesine rağmen, akabinde evde bulunan sanık ve arkadaşlarına çay demlediğini beyan etmesi, sanık ile özellikle internet üzerinden görüşmeye devam etmesi ve bu esnada sanığın talebi ile göğüslerini açarak sanığa göstermesi, sanık savunması, tanıklar...ve...’nın anlatımları ile tüm dosya içeriğine göre, sanık ve mağdurenin duygusal anlamda arkadaşlık kurdukları, olay tarihinde 16 yaşı içerisinde bulunan mağdurenin sanık ile buluşarak sanığın kaldığı eve gittikleri ve burada anal yoldan cinsel ilişkiye girdikleri, sanık tarafından bu ilişkinin kayda alındığı ve arkadaşlarına gösterildiği, bu durumun duyulması üzerine, olaydan yaklaşık dört ay sonra mağdurenin sanık hakkında kendisine nitelikli cinsel istismarda bulunduğunu belirterek şikâyetçi olduğunun anlaşılması karşısında, mağdurenin sanığın evine rızası ile gittiği ve kendi isteğiyle sanıkla cinsel ilişkiye girdiğinin kabulü gerektiği, sanığın eyleminin bu haliyle ...nın 104/1 ve 234/3. maddelerinde reşit olmayanla cinsel ilişki ile çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçlarını oluşturduğu, anlaşılmakla ve 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi” isabetsizliklerinden bozulmasına oy çokluğuyla karar verilmiştir. ... Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi ise 18.03.2015 tarih ve 49-139 sayı ile; "5237 Sayılı TCK'nın 103'üncü maddesinde çocukların cinsel istismarı suç olarak tanımlanmıştır. Cinsel dokunulmazlık kişilerin vücudu üzerinde cinsel davranışlarda bulunulması suretiyle ihlal edilir. Bu suçlarda korunan ortak hukuki değer kişilerin cinsel dokunulmazlığıdır. Erişkinlere karşı cinsel saldırı ifadesi kullanılmasına rağmen çocukların cinsel dokunulmazlığının ihlali kanun koyucu tarafından cinsel istismar olarak değerlendirilmiştir. Çocuk ve gençlik ruh sağlığı uzmanlarının bilimsel verilerine göre, çocuklar hiçbir yaştaki cinsel uyarımla başetmeye hazırlıklı değildir. Cinsel aktivitenin yanlışlığını bilemeyecek 2-3 yaş çocuklarda bile aşırı uyarılma ile başedememenin yarattığı sorunlar gelişecektir. Çocuğa yönelik cinsel taciz bir yetişkinin ya da yaşça daha büyük bir çocuğun çocukta yaptığı her türlü cinsel aktivitedir, bu aktivite çocuğun cinsel organlarını okşamayı, çocuğa diğer kişilerin cinsel organlarını okşattırmayı, ağız yoluyla cinsel organa dokundurmayı içerebileceği gibi çocuğun vajina ya da anüsüne cinsel organ ya da başka şeylerin sokulmasını içerebilir. Cinsel istismarın diğer formlarını çoğaltmak mümkündür. Çocukların cinsel istismar karşısındaki tepkisi farklılık gösterebilir, özelikle de tacizi açıkladığında gördüğü yaklaşım çocuğun tacizi ve kendisinin bu olaydaki rolünü algılama biçimini önemli ölçüde etkiler. Kendisine inanan ve destek veren aile ortamında olması çocuğun travma ile başetme ve travmanın etkilerini azaltma kabiliyetini arttırır. Süreğen bir cinsel tacizin kurbanı olan çocukta düşük öz saygı, değersizlik duygusu ve cinselliğe yönelik anormal veya bozulmuş bir bakış gelişebilir. Çocuk içine kapanabilir ve yetişkinlere güvenini kaybedebilir ve intihara eğilim gösterebilir. Öncelikle çocukların cinsel tacizi sözlü olarak ifade etmelerinin çok güç olduğu bilinmelidir, bunun nedenlerinden biri çocukların dünyasında pek çok şeyi yetişkinlerin kontrol etmesi ve çocuğun yetişkinlerin herşeyi bildiğini düşünmesidir, özelikle de tacize uğrayan kişinin çocuğu tehdit etmesi veya bu kişinin çocuğun tanıdığı biri olması durumunda çocuk bu kişinin otoritesini sorgulamayı aklına getirmeyebilir. Öte yandan çocuklar neredeyse her durumda uğradıkları tacizi anlatmayı ve bunun sona ermesini isterler ancak kendilerine inanılmayacağından veya korunmayacaklarından korkar ya da anlatmaları durumunda bunun sonuçlarının neler olacağını bilememekten dolayı kaygı duyabilirler, bu nedenle çocuğun cinsel tacize uğradığını söylemesi, tacizin başlamasından sonra bir yıl ya da daha fazla bir süreyi alabilir, çocukların yalan yere taciz iddiasında bulunması veya bir yetişkinin bazı davranışlarının yanlış anlamak suretiyle taciz olarak değerlendirmeleri çok nadir görünen bir durumdur, çocukların yalan yere taciz iddiasında bulunduğu son derece nadir vakalarda bunu bir yetişkinin yönlendirmesi ile yaptıkları görülmüştür. Tam tersi, olan bir tacizi saklamak ya da daha önce dile getirdiği bir taciz durumunu sonradan inkar etmek, olmayan bir tacizin olduğunu iddia etmekten çok daha sık görünen bir durumdur. Çocuk tacizcileri çocuğu olan biteni söylememesi konusunda aşırı derecede korkutulabilir böyle bir durumda çocuğun sadece kendisini güvende hissetmesi için özen ve çaba gösterilmesi (aile desteği, profesyonel yardım) gibi durumda rahatça konuşabilir. Cinsel istismara uğrayan çocuklardan ergenler gibi tepki göstermeleri beklenemez, Günümüzde ergen insanların dahi bir cinsel istismara uğradıktan sonra ne yapacaklarını şaşırdıkları, bu tür suçların faillerinin olayın ispatına engel olacak tedbirleri aldıklarından mağdurun kendisine inanılmamasından veya iddiasını ispat edememekten korkması bundan başka adalete olan güven duygusunun sarsılması ve toplum içerisinde aşağılanma korkusu nedeniyle ne yapacaklarını şaşırdıkları hatta adli makamlara şikayet konusu bile yapamadıkları bir gerçek iken Yargıtay 14. Ceza Dairesince günlük yaşam değerleri hiçe sayılarak olay tarihinde 16 yaş içerisinde bulunan mağdurenin sanık ile buluşarak sanığın kaldığı eve giderek burada anal yoldan ilişkiye girdikleri sanık tarafından bu ilişkinin kayda alındığı ve arkadaşlarına gösterdiği bu durumun duyulması üzerine olaydan yaklaşık 4 ay sonra mağdurenin sanık hakkında kendisini nitelikli cinsel istismarda bulunduğunu belirterek şikayetçi olduğunun anlaşılması karşısında mağdurenin sanığın evine rızası ile gittiği ve kendi isteği ile sanıkla cinsel ilişkiye girdiğinin kabulü gerektiği ve bu hali ile eylemin TCK'nun 104/1 ve 234/3. Maddelerinde gösterilen reşit olmayanla cinsel ilişki ile çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçlarını oluşturduğu, gerekçesi ile hüküm bozulmuştur, bozma kararındaki görüşlerin benimsenmesi halinde dahi 5237 sayılı TCK'nun 234/3. Maddesinin unsurları hiç bir şekilde bulunmamaktadır, 15 yaşını dolduran mağdurun kendi rızası ile sanığın evine gittiğinin kabulü halinde kişi hürriyetini yoksun bırakma suçunun yasal unsurları oluşmaz, mağdurun başına gelen bu olaylardan sonra hemen şikayet konusu yapmaması ve dedikoduların ortaya çıkması üzerine şikayet konusu yapmasını özellikle olayın kurgulanmaması karşısında iddiayı samimi ve olağan kabul etmek lazımdır. Mağdurun anlatımları sebep-sonuç ilişkisi içerisinde tutarlı bulunmaktadır, bir an için mağdurun kola tabir edilen içkisini sanığın bizzat getirdiği ve içtikten sonra sersemlediğine ve içkisine ilaç ya da benzer bir madde veya katıldığından şüphelendiğine ilişkin anlatımına inanılmaması gibi bir düşünce ortaya çıkabilirse de günümüzde insanların iradesine olumsuz tesir eden, ilaç ya da benzeri kimyasal maddelerin ve hatta uyuşturucu maddelerin serbest piyasadan ya da internet ortamından temin edilebildiği bilinen bir gerçektir, bu iddianın inandırıcılık niteliği kabul edilmelidir. Kaldı ki olay sırasında mağdurun görüntülerini çekerek sonradan şantaj konusu yapan sanığın kötü niyetli olduğu da açıkça ortadadır.Mağdurun olaydan sonra şaşkınlık içerisinde sanık ve arkadaşlarına çay yapmış olması bile bu eyleme rıza gösterdiğinin kabulünü gerektirmez. Mağdurun namus ve iffetine yönelik bir eylemin kendisini küçük düşüreceğini bile bile iftira etmesi için hiç bir neden olmadığı ve aksinin hayatın olağan akışına da ters düşeceği, şikayetin geç yapılmış olmasından mağdurun aleyhine sonuç çıkarmak haklı bir kabul şekli olmayacağı gibi mağdurenin rızası haricinde başına gelen kötülüklerin normal karşılanması sonucunu doğurmamalıdır, aksine kabulün ahlaki ve mantıki savunması yapılamayacağı gibi her türlü kötü eyleme yönelmenin mazeretine de ortam hazırlayacağı aşikardır, Mağdurun Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunda ve Genel Kurulunda düzenlenen raporlarda, anal muayenesinde mukoza ve sfinkter tonusunun normal olarak değerlendirildiği ve mağdurun ifadesinde belirtildiği şekilde, fiili livata gerçekleşmiş olsa dahi mağdurun yaşı, fiziki gelişimi, anüsün anotomik yapısı nedeniyle olay sırasında kayganlaştırıcı madde kullanılması, hile tehdit veya rıza ile direncin kırılması durumlarında fiili livata gerçekleşmiş olsa dahi tıbbi bulgu tespit edilemeyebileceği, gerçekten de bu sonucun mahkememizin kabul şekline uygun olduğu ve psikiyatrik muayenesi sonucunda mutsuz olduğu, arkadaşlarından çekindiği, hayattan zevk alamadığı, uyuyamadığı, yemek yiyemediği, gece kötü rüyalar gördüğü, görüntü ve tehdit olayına bağlı depresif duygu durum ile giden uyum bozukluğu olduğu denilen psikiyatrik bozukluk tespit edildiği ve sonuç olarak Aralık/2008 tarihinde mağdur bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu bildirilmiştir, mağdurun rızası ile cinsel ilişkinin gerçekleştiğinin kabulü halinde açıklanan tıbbi bulguların izahı zordur, yukarıda da değinildiği gibi olayın hukuki ve tıbbi boyutları birlikte değerlendirildiğinde mağdurun iddiasının samimi olduğu ve hile ile alıkonulup organ sokmak suretiyle cinsel istismara maruz kaldığı kanaatine varılmış, Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin bozma ilamında belirtilen karşı görüşe de cinsel istismar eylemlerinin özellikleri göz önüne alındığında ve bütün cinsel istismar eylemlerinin cezasız kalacağı gibi bir sonucun ortaya çıkacağı ve hukuki literatürde yer almayan 'yan delil' in neler olabileceği bilebilmenin mümkün olmadığından bu görüşe de hiç bir şekilde itibar edilmediği," gerekçesiyle bozma kararına direnerek suça sürüklenen çocuğun ilk hükümler gibi cezalandırılmasına karar vermiştir. Bu hükmün de suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2015 tarihli ve 164720 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 506-1659 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 27.03.2017 tarih ve 426-1583 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 21.03.2019 tarih ve 575-240 sayı ile; gerekçeli kararın Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına tebliğinin sağlanması için Yerel Mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmiş ve yapılan tebligat sonrası Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 10.03.2020 tarihli ve 7108-1880 sayı ile; 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağından Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının temyiz istemi reddedilmiş ve dosya, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmiştir.