Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2020/28270 · K. 2023/324

4. Ceza Dairesi         2020/28270 E.  ,  2023/324 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Tehdit Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.01.2016 tarihli ve 2015/360 Esas, 2016/26 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Katılan vekili 13.01.2016 havale tarihli süre tutum dilekçesiyle; gerekçeli kararın tebliğinden sonra sunacağı esasa ve usule ilişkin nedenlerle ve re'sen göz önüne alınacak sebeplere kararın bozulmasını talep ettiği, gerekçeli kararın katılan vekiline tebliğ edildiği, ek dilekçenin sunulmadığı belirlenmiştir. B. Katılan 15.01.2016 havale tarihli tutum dilekçesiyle; gerekçeli kararın tebliğinden sonra sunacağı esasa ve usule ilişkin nedenlerle ve re'sen göz önüne alınacak sebeplere kararın bozulmasını talep ettiği, gerekçeli kararın katılana tebliğ edildiği, ek dilekçenin sunulmadığı belirlenmiştir. III. OLAY VE OLGULAR Sanığın, katılana telefon görüşmesi sırasında "Asabım bozuldu, sinirim boşaldı, beni de herkesin yüzüne çıkartma, ortalık tam karışır o zaman görürsün, seni de gelir öldürürüm, orayı yerle bir ederim, giderim ... kalesine yatarım." şeklinde sözler söyleyerek tehdit suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; katılan tarafından dosya arasında sunulan ses kaydı ve buna dair çözüm tutanağını değerlendiren Yerel Mahkemece, " ...her aramada en başından itibaren kayıt yapıldığının anlaşılması, buna göre de, kişiler arasındaki görüşmelerin izinsiz olarak kayda alındığının ve olayın özelliğine göre bunun planlı olarak yapıldığının tespit edilmesi karşısında, katılan tarafından sunulan ses kayıtlarının hukuken geçerli delil olarak kabul edilemeyeceği, dolayısıyla sanığın üzerine atılı tehdit suçunu işlediğine dair, savunmasının aksine, mahkumiyetine yeterli, şüpheden uzak, hukuken geçerli ve elverişli, kesin ve somut bir delil bulunmadığı." şeklindeki gerekçeyle tehdit suçundan beraat kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.05.2013 tarihli ve 2012/1270 Esas, 2013/248 Karar sayılı kararı ve Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre kişinin kendisine karşı işlenmekte olan bir suçla ilgili olarak, bir daha kanıt elde etme ve yetkili makamlara başvurma imkanının olmadığı, ani gelişen durumlarda karşı tarafla yaptığı konuşmaları kayda alması halinin hukuka uygun olduğunun kabulünün zorunlu olduğu, somut olayda ise katılanın planlama ile kayıt yapmış olması nedeniyle ses kaydının hukuka aykırı delil olması ve delil değerlendirme kapsamı dışında kalması, sanığın suçlamaları reddetmesi, ses kaydı dışında da dosyada başkaca delil bulunmaması karşısında, Yerel Mahkemenin kararında hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ve vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararında katılan ve vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.01.20.23 tarihinde karar verildi.