Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2020/28367 · K. 2023/389

4. Ceza Dairesi         2020/28367 E.  ,  2023/389 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Tehdit Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanun'u ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi, hakkında verilen kararın yerinde olmadığına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Sanığın, amcası olan mağdurun kendisinden habersiz bir şekilde babaannesinin boş dükkanına bıraktığı eşyalarını boşaltmasına sinirlenerek kuru sıkı tabancayı mağdura doğrultup ateş etmesi ve onu öldürmekle tehdit etmesi biçimindeki eyleminden dolayı açılan davada, mahkemece, eylemin sabit olduğu kabul edilerek sanığın silahla tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir. IV. GEREKÇE A. Sanığın, suçlamayı kabul etmesi ve mağdurların beyanları dikkate alındığında eylemin sübuta erdiği anlaşılmakla birlikte, babaannesine ait boş dükkandan bilgisi dışında eşyalarının mağdur tarafından çıkarılmasına sinirlendiği yönündeki savunması ile babaannesinin, dükkanın boşaltılması yönünde kimseden bir talebinin olmadığını belirten beyanı karşısında, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi, B. 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca indirim yapılırken netice cezanın ''2 yıl 1 ay'' yerine ''1 yıl 13 ay'' hapis cezası biçiminde eksik belirlenmesi nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sanık hakkında cezayı aleyhe değiştirme yasağının dikkate alınmasına, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.01.2023 tarihinde karar verildi.