Yargıtay 3. Hukuk Dairesi · E. 2020/6587 · K. 2021/6313

3. Hukuk Dairesi         2020/6587 E.  ,  2021/6313 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : TİRE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen menfi tespit ve alacak davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden kurulan hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; üzerinden enerji hattı geçirilen ormanlık alanlar için, davalıdan 49 yıllığına izin ve irtifak hakkı alındığını, Orman Kanununun 17/3. ve 18. Maddeleri Uygulama Yönetmeliği ile kesin izin taahhüt senedinde ödenecek kalemlerin açıkça belirlendiğini, burada ilave ağaçlandırma bedeline yer verilmediğini, ancak bu bedelin talep edilip aksi halde izinlerin iptal edileceği belirtildiğinden ihtirazi kayıtla ödeme yaptıklarını ileri sürerek davalı idareye ilave ağaçlandırma bedelinden borçlu olmadıklarının tespitine, ödemek zorunda oldukları ana para ve KDV toplam 300.051,14 TL' nin 05/01/2017 tarihinden itibaren 6183 Sayılı Yasa kapsamında alınacak en yüksek faiziyle taraflarına ödenmesine karar verilmesini istemiştir. Davalı; Orman Genel Müdürlüğünün 16/07/2013 tarihli 880 sayılı emri uyarınca, ilave ağaçlandırma bedeli alınacağını ileri sürerek davanın reddini dilemiştir. İlk derece mahkemesince; 6831 Sayılı Kanun ve Orman Kanununun 17/3 ve 18'inci Maddelerinin Uygulama Yönetmeliğinde ilave ağaçlandırma bedelinin alınacağına dair bir maddenin yer almadığı, kanun ve yönetmelikte yer almayan ilave ağaçlandırma bedelinin davacıdan tahsil edilmesinin hukuki dayanağının olmadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne, davacının davalı idareye borçlu olmadığının tespitine, 300.051,14TL'nin 05/01/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince istinaf edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince; davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun, taraflar arasında yapılan taahhüt senedinde ilave ağaçlandırma bedeli alınacağına dair bir hüküm bulunmadığı gibi uygulama yönetmeliğinde de bu yönde bir hüküm bulunmadığı, davalının gerekçe olarak ileri sürdüğü 16/07/2013 tarihli genel müdürlük talimatının davacı açısından bağlayıcılığının bulunmadığı, bu nedenle mevzuat ve yasaya aykırı olarak alınan ilave ağaçlandırma bedelini geri istemekte davacının haklı olduğu, davacının 6183 sayılı yasa kapsamında kamu kurumu olmadığından bu yasa uyarınca faiz talebinde bulunamayacağı ancak ticari şirket olması hasebiyle avans faizi isteme hakkına sahip olduğu gerekçeleriyle kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, davacının davalıya 300.051,14TL borçlu olmadığının tespitine, 300.051,14 TL'nin ödeme tarihi olan 05/01/2017 tarihinden itibaren 6183 sayılı kanundaki faiz oranlarını geçmemek üzere değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir. 2- Davalının hükmedilen harca yönelik temyiz itirazlarına gelince; 28/04/2018 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7139 Sayılı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33. maddesi ile 31/10/1985 tarihli ve 3234 Sayılı ... Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnameye "Genel Müdürlük, 02/07/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kağıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır." fıkrası eklenmiş olduğundan, anılan hüküm uyarınca harçtan muaf olduğu halde davalı ... aleyhine harca hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HMK'nın 370/2. maddesi hükmü gereğidir. SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle bölge adliye mahkemesi hükmünün 5. bendinde yer alan "Alınması gerekli harç miktarı olan 20.496,50 TL karar ve ilam harcından peşin alınan 5.124,13 TL harcın ve ilk derece mahkemesince yazılan 07/08/2018 günlü 2018/210 Harç sayılı harç tahsil müzekkeresi ile tahsili istenilen 15.372,37 TL harç yeterli olduğundan yeniden harç tahsiline yer olmadığına, " hükmünün çıkarılarak yerine " davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,"; hükmün 6. bendinde yer alan "Davacı tarafından dava açılırken yatırılan harç miktarı olan 5.124,13 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," cümlesinin çıkarılarak yerine "Davalı harçtan muaf olduğundan davacı tarafından yatırılan 5.124,13 TL harcın kararın kesinleşmesinden sonra istem halinde davacıya iadesine,"; hükmün 12. bendinde yer alan "İstinaf talebinde bulunan davalıdan alınması gerekli 20.496,50 TL istinaf karar harcının davalıdan tahsiline," cümlesinin çıkarılarak yerine, "Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına," cümlesinin yazılmasına hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine 09/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.